vrijdag 4 mei 2018

Warme cocon

Donderdagavond. Vormingsavond van VAG over "geen bodem-syndroom. Heeft mijn kind een hechtingsstoornis of niet?". Zware kost. Moe vertrokken.
Maar dan kom je daar binnen en dan stap je een wereld in die ik eigenlijk niet kan beschrijven. Een soort van bubbel van warmte. Mensen die je kent van ziens of heel goed, mensen die je nog nooit hebt gezien maar er is zo'n ongelooflijk aanvoelen, warmte en thuiskomen. Of je er nu komt met een kapotte jeans of een strak kleedje, of je dik bent of dun, oud of jong, ik denk dat we het zelfs niet merken. We zitten daar samen en zijn adoptieouders. En er is een verbondenheid, een -wees jezelf-, een -ik weet hoe het er soms aan toe gaat- die is rustgevend is...

Het was boeiend, confronterend en brengt natuurlijk weer ongelooflijk wat vraagtekens mee, nadenkmateriaal.

Maar het was ook hartverwarmend. 

De adoptie van onze 2 kids heeft ons zoveel moois gebracht. Niet alleen heeft het ons als mama en papa gevormd, het heeft ons ook prachtige vriendschappen gebracht. En dat moet ik vaker zeggen. Van die vriendschappen waar je intens dankbaar voor bent. 

Het is soms gek. Je kent elkaars familie niet, je was er niet bij in kindertijd, jeugd of jongvolwassene, je hebt geen vroege herinneringen, kent elkaars werk soms maar amper maar we kwamen samen op een pad en een moment in ons leven dat de (h)erkenning en de diepe emoties zo heerlijk waren om samen te delen dat het een intense vrienschap is. Puur. 

Voor die mensen die dat met ons delen, dankjwel. Jullie zijn zonnen als het even bewolkt of donker is. Jullie zijn juweeltjes van herinneringen. De grote boom om even onder te schuilen of alles aan op te biechten. Pareltjes.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten