woensdag 9 mei 2018

Relatie

Ik zag een oproep in de groep van Kinderwensouders. Effect van vruchtbaarheidsbehandelingen op je relatie. Zoals met elke vraag rond kinderwens die ik tegenwoordig zie, voel ik de nood om te praten. Het triggert emotie, verhalen en het maakt dat het niet in een hoekje wordt gestopt.

Ik worstel dan altijd met mijn recht om die plaats in te nemen. Ben ik nog een kinderwensouder of ben ik kinderwensouder-af sinds ik adoptiemama mocht worden? Maar goed, ik denk dus na over de vraag.

Het effect op onze relatie...

Toen we elkaar leerden kennen, was ik een vrolijke spring in't veld, gezond en goedlachs. We wilden beiden heel graag kinderen en stapten zoals iedereen happy in het avontuur. Elke maand keek ik vol verlangen uit naar de dag dat ik overtijd was en een zwangerschapstest kon doen... Die dag kwam er niet en na iets meer dan een jaar gingen we te rade bij de gyneacoloog. Probeer nog een half jaartje en kom dan terug. Soms heb je gewoon tijd nodig. Probeer zo ontspannen mogelijk te zijn, gezond te leven, focus je er niet op.
Na het halve jaar begonnen de onderzoeken en kwamen we voor het eerst in UZ Leuven op de "fertiliteit". Na de onderzoeken die ons bestempelden als "undefined", dus noch bij manlief noch bij mezelf iets gevonden, zijn we met behandelingen gestart.
Voor mij was elkaar liefhebben en intiem zijn al minder gewoon genieten want dat "proberen" is niet zomaar meer genieten, het legde druk over waar, wanneer, hoe... vanalles steek je in je hoofd.
Wanneer toen ook de wetenschap het van ons overnam en ik elke behandeling weken werd geleefd door het ziekenhuis, was het natuurlijke genieten, dat hoort bij intimiteit in een relatie, verdwenen. Hormonen voor het moment, metingen, behandeling, hormonen na en dan de mokerslag elke keer opnieuw.
Met de intimiteit en de goesting verdween ook meer en meer mijn losbollige, impulsieve zelf, mijn lach of mijn plezier. Ik leefde meer van behandeling naar behandeling, ons leven stond op pauze.
Hoe doe je dat als koppel? Er is geen magische handleiding denk ik.
Praten en elkaar heel graag zien, begrip hebben...
Vanaf het begin gingen we bij een relatietherapeut. Soms intens, soms met langere tussenpozen, soms samen en soms apart. Dat heeft ons heel erg veel deugd gedaan, af en toe terug naar hetzelfde pad komen als we wat waren afgeweken.
Ik ben dankbaar dat mijn man mijn vrolijke en lieve zelf altijd is blijven zien, maar vooral dat hij het grote gebrek aan goesting en intimiteit heeft doorstaan, is blijven geloven in ons en dat we hier samen zijn doorgekomen. Want evident is dat niet.
We werden ouders van twee prachtige kinderen door te adopteren, dat heeft ons leven nog zoveel rijker gemaakt, maar ook dat was geen rooskleurige weg.
Vandaag zijn we een veel sterker koppel denk ik door al die avonturen, het fundament van onze relatie is serieus verstevigd en na meer dan 10 jaar hervind ik eenvoudig geluk, energie en goesting in het leven op alle vlak. Naast en met hem.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten