donderdag 31 mei 2018

Plaatsen

Vanmorgen moest ik er weer voorbij, de praktijk van mijn gyneacologe. Op een paar km van ons huis, maar ik kom er amper. Ik heb iets negatiefs met de locaties van mijn kinderwens. 
Leuven is voor mij de stad van de ijskoude ingrepen en rauw verdriet. Voor mijn man is het zijn studentenstad. Dat is een moeilijke. Hij houdt ervan, mij splijt het open elke keer.

Geel is onze adoptiewens, is verdriet en pure geluk in 1. Is zoveel emotie hoop en wanhoop. Frustratie en ongeduld.

Bornem en Temse zijn mijn gyneacologische onderzoeken, tientallen prikjes en bloednames.

Dus daarnet bracht ik dochterlief naar de sportdag en reed er voorbij. Mijn maag keert dan om, ik zie mezelf in die stoel. Echt. 
Vol hoop kijken naar het scherm. Zijn ze mooi egaal de follikels, zijn ze gegroeid, is mijn baarmoederslijmvlies dik genoeg, hoeveel follikels zijn er
Moed inpratend, van de stoel glijden, terug naar het kamertje om me aan te kleden
Het maakt me boos die herinnering, dat altijd oppeppen...

Ik reed op hetzelfde moment voorbij een bordje "acupunctuur". Ook dat deed ik in aanloop naar want het zou helpen om de energiebanen vrij te maken.
Mijn man, ingenieur pur sang, ging met me mee. Hij deed zijn schoenen uit en ging met me binnen in de ruimte waar zenmuziek speelde, waar alles geitenwollensok was.
Hij luisterde en knikte. Toen we buiten gingen zei hij " we doen alles wat jij wil, als jij dit wil doen, we doen het" "Ik geloof er niets van maar jij wel en dan doen we het"

Alles greep ik aan. Maar het mocht niet baten. Ik geloof er vandaag ook niet meer in maar i k geloof wel dat je alles moet doen wat je ontspant in die periode, wat maakt dat je praat met wie dan ook. 

Herinneringen als deze, ik laat ze graag komen want dan praat ik, schrijf ik en ventileer ik. En met toelaten komen er weer meer dingen terug. 
Ook het filmpje wat ik gisteren deelde doet dat. Die wanhoop, die tranen van die getuigenissen, ze snijden door me heen want ik weet wat ze zeggen. 

Ze zeggen het ook zo mooi, ... Je mama die er altijd voor je is, je mama die de moederkloek is en misschien ook nog iemand is die voor je kan zorgen als je ziek en ellendig bent zelfs op leeftijd, zelfs je mama begrijpt dit niet. Ze voelt het niet ze weet het niet en toch weet ik dat het voor hen ook zwaar is.
Mijn ouders hebben me dat ooit gezegd "onze dochter niet kunnen helpen, troosten, we voelen ons zo machteloos"
Vandaag weten ze van mijn professioneel oor maar ze weten niet van de blog. Dat is te dicht op mijn vel. Ze zijn er maar laat ze maar de zorgende grootouders zijn en genieten van hun kleinkinderen. De rest bespaar ik hen.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten