donderdag 31 mei 2018

Flashback - wachtperiode dochterlief

Ik schreef ook blogs over de wachtperiode bij onze beide kids. Bloggen om mezelf bij elkaar te houden, om mijn hoofd niet altijd in overdrive te laten gaan, om mensen te laten meelezen zodat ze niet elke keer moesten vragen op welke plaats we staan.
Ik had het nodig om te overleven net als vandaag, om balans te vinden.

Ik ging vandaag eens terug lezen in 2011 op het einde van de wachtperiode van dochterlief, we stonden op plaats 9 voor weeshuis Amba in Ethiopie. En ik had het over wachten, vallen en opstaan... 

Nieuwe week - nieuw potje hoop uit de kast gehaald.
Vrijdag toch inie mini beetje teleurgesteld dat er helemaal geen positief Amba nieuws kwam.
En dan merk je hoe erg je onbewust toch hoopt op de JIEHAA berichtjes op het forum ...
Adoptie vreet energie, plannen en puzzelen in onzekerheid des te meer.

Donderdag (nog 3 keer slapen) mogen we eindelijk nog eens naar een infoavond, mogen we nog eens (voor mij eerste keer) blik werpen op de lijst om te zien waar wij staan en onze vriendjes in de top 10. Het thema is hechting en zal dus geen licht verteerbare avond zijn maar we zijn er klaar voor en kijken er naar uit om nog eens bij FIAC te zijn want daar voelt Ethiopiƫ toch dat stukje dichterbij.

Vandaag, vanmiddag mag collega C voor het eerst dochter T in de armen houden in het weeshuis in Addis. Ik voel met hen mee. De reis, de ervaringen, het opengaan van de poort, het zien van hun dochtertje, het eerste aanraken, de blik in haar ogen en dan weer afscheid nemen, zonder haar de poort weer sluiten. Samen uit eten in Addis vol emotie... ik kan alleen maar slikken en tranen wegpinken als ik er aan denk want dat is waar we allemaal naar aftellen en nog veel meer naar de keer dat we de poort sluiten met ons kindje in onze armen.

Het weegt, alles weegt.... ik denk dat het onbewust zo door ons hoofd spookt. Elke dag is een stapje dichter maar we weten niet wanneer het verlossend telefoontje komt en dat is zwaar. We slapen allebei net iets minder goed, zijn moe, moe van het puzzelen en nadenken maar we zien wel. We laden ons op aan super fijne hartverwarmende momenten.

Gisteren werd M-G gedoopt, de papa's jongste petekindje. Zij zal hoogstwaarschijnlijk van hetzelfde jaar zijn als onze kleine moesj. Gisteren nadat ik haar papje had gegeven ver weg van alle gasten en heel stilletjes alleen wij 2 op deze wereld, moest ik denken aan onze kleine moesj. Toen peter Stef erbij kwam om M-G een lieve aai te geven, moesten we allebei denken naar ons kindje waarvan we nog niet weten wie het is maar wie wel al in het Amba op ons wacht. Woorden waren niet nodig ... we konden alleen maar slikken, glimlachen en zuchten... ooit ....


Geen opmerkingen:

Een reactie posten