donderdag 31 mei 2018

Dat mooie lichaam...

In het filmpje dat ik gisteren deelde, vrouwen met een missie, reportage met Shanti van Kinderwens Vlaanderen, vertelden vrouwen oa over het falen van zichzelf en de teleurstelling in zichzelf.

Ik vraag me oprecht af of de pijn en het verdriet daarvan ooit weggaat. Door te beginnen schrijven, door te luisteren naar anderen, door 40 te worden denk ik dat ik vandaag in de spiegel kan kijken en soms kan glimlachen naar mezelf. De shortjes die ik vandaag soms draag zijn korter dan die van 5 jaar geleden. Ik heb meer vrede met mezelf, voel een mini streepje liefde voor mijn eigen lichaam. Dat is een immens grote stap. Ik wil er nu ook best wel aan werken aan dat lichaam en dat kon ik een jaar geleden niet, dat was te dicht op mijn vel. Het was beter om te dik te zijn, niet aantrekkelijk. 

Ok het lukt niet om zomaar zwanger te raken... dan haal je alles uit de kast. Bakken medicatie, hormonen, platte rust, niet tillen, niet lopen, acupunctuur, therapie, je hele leven draait om de hormonenkalender. alles loopt vlot. Mooie follikels, prima zwemmers, prachtig slijmvlies, benen hoog en terugplaatsen maar.  
Op kousenvoeten naar de auto, hobbels vermijden, rust thuis. Bij elk pijntje of ongemak denken dat het het innestelen moet zijn, tuurlijk wel, deze keer lukt het zeker. 

Je wil voelen wat er niet is, je wil niet voelen wat richting verlies gaat
Thuis in de cocon wachten op de telefoon uit Leuven. In de namiddag kan je je dat voorstellen, terwijl je wakker ligt van voor dag en dauw. 
Sorry mevrouw, het mocht niet zijn, sterkte.

Dat ik nooit ben gek geworden of kei hard weggelopen of iets kapot heb gegooid... god weet dat ik het nog steeds zou kunnen, de immense onmacht, de woede, het verdriet, de "het is niet eerlijk - is het wel juist - ben je zeker - waarschijnlijk zijn mijn hormonenwaarden laat-... 
Het zijn herinneringen die mijn keel dichtknijpen.

Je wordt elke keer minder vrouw. Elke keer breekt er iets. 

Minder vrouw voor jezelf, boosheid of zelfs lichte haat stapelt zich op.

Maar dat mooie lichaam is niet alleen. Als partner lig je dan naast een vrouw met onwaarschijlijk groot verdriet, vrouw in een verpakking die haar in de steek laat. Nooit meer aantrekkelijk nooit meer "zie mij", neen de vrouw en de verpakking. Patattenzak. Raak me niet aan want de verpakking is niets. 
Hoe kan je elkaar nog vinden beschadigd hart en gescheurde verpakking naast partner.

En toch... het moet liefde zijn om te blijven proberen, om te blijven knuffelen, om te blijven troosten, te wachten. Geduld. Om de lach te zoeken, net dat moment van ontspanning waarop het spontaan kan, niet op te schrikken als het eindigt in tranen. Graag blijven zien, blijven werken aan ons hertekend, ... 

Misschien moet ik het hem nog eens zeggen hoe chique ik het vind dat hij er nog is, dat hij de verpakking niet heeft omgeruild voor een andere, dat hij is blijven geloven in ons en in mij en dat hij wist dat ik en mijn lichaam ooit weer samen geplakt zouden raken. 

Misschien moet ik hem eens vragen hoe hij het zich herinnert, die telefoontjes uit Leuven, thuiskomen en mij troosten. Altijd weer moed putten. Misschien moeten we het er nog eens over hebben, een flashback.




Geen opmerkingen:

Een reactie posten