woensdag 30 mei 2018

Bollebuiken

In die afgelopen twee weken radiostilte kwam ik mezelf ook wel eens tegen. Bollebuikenalarm. Ze zijn overal. De verhalen, de bolle buiken zelf, en doordat ik in mijn gefocuste modus zat en vooral niet wilde voelen, ging het als vanouds. Misselijk maar dapper. 

Er was een collega-mama-medewerker die zwanger is en er nogal ziekjes van is, ze had in het verleden reeds een miskraam en die angst leeft nu nog. Ik begrijp dat. Denk ik. Want ik en verhalen rond zwangerschap dat lukt niet. Ik was en ben wel bezorgd oprecht. Ik wil dat het goed gaat. Maar ik kan het niet voelen. 
Het lag op mijn lippen "ik ben er niet zo goed mee" maar dat had ons tijdens evenementenkoorts te ver geleid. Dus was ik dapper en stuurde berichtjes om te vragen hoe het ging en had ik liever dat ze ging rusten dan risico's zou nemen. Ik beschermde op mijn moederachtige manier maar wilde niet voelen.

Er was een andere collega-mama-medewerker die heel graag nog eens mama wil worden en daar erg naartoe werkt. Ook hier kon ik geen vragen stellen, het is een schat en ik gun het haar maar ik kon er niet over praten. 

Op mijn eerste werk-werkdag vroeg mijn collega vol enthousiasme "Weet je het goede nieuws al?!" "X is zwanger!!!"
Ik wilde eigenlijk zeggen "veeg die lach van je gezicht, niet iedereen is daar dolgelukkig mee"
Maar dat doe je niet, ik gun het haar ook. Van harte. Maar ik ben niet blij. 
Pokerface. "Oh ja... dat is leuk"
En toen we een uur later bij de koffie naast elkaar zaten, feliciteerde ik haar. Oprecht. Ik vroeg voor wanneer het zou zijn. En sloot af. Ik voel helemaal niets. Maar ik ben dus verre van genezen. 

Ik dacht dat ik op goede weg was maar de wereld is meedogenloos en haalt je in. 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten