vrijdag 20 april 2018

Zomerzon

Tussen alle happiness prikt wel de nood om te blijven vertellen, schrijven en nadenken. Een soort wolkje voor de stralende zomerzon. Niet zwaarmoedig maar alert. Ik ben me zeer bewust van de roze wolk die er vaker is,  van de energie die meer rijkelijk vloeit. 
Ik ben me pijnlijk bewust van hoe verheugd de dochter keek toen ik woensdag vertelde dat er een vriendinnetje mocht komen spelen. Haar blik van ongeloof en opperste geluk deed me beseffen in wat voor bubbel we ons gezin hebben gezet de afgelopen 2 jaar, niet alleen door de hechtingsstoornis van zoonlief maar ook en vooral door hoe ik mij door en bij alles voelde.
Ik ben dan best trots op mezelf, blij met mijn impulsiviteit die weer af en toe de kop op steekt maar ook voel ik me best wat schuldig om die 2 jaar cocon. Want het is zoals de Schotse vriendin opmerkte, de tijd tikt, de kinderen worden snel groot.. 
Maar anderzijds neem ik vrede met de nood aan traagheid die ik had en kan ik vandaag zeggen " Er was voor mij geen andere weg "

Dus in volle zomerzon zet ik me even neer zo net voor het weekend losbarst, 20 minuten me - schrijf - tijd zodat ik straks met een grote glimlach de vrijdagavond apero kan starten, feest voor de oudste van de bende. De pluszoon die in dit alles ook zijn gemis heeft ervaren, dat besef ik vandaag. Maar gelukkig geloof ik ondertussen wel in de liefde van ons gezin, de veerkracht om elkaar te blijven terugvinden en de zomerzon die altijd weer terugkomt na donkere dagen zoals mijn appelboom in volle bloei.

Gisteren stond ik met tranen in mijn ogen te kijken naar de boom die er eigenlijk niet uitziet. Volle bloei op een aantal takken, 1 grote dode tak en onderaan een reeks nieuwe scheuten. Hij ziet er niet uit en mijn manlief houdt van strak en symmetrisch en toch stond hij achter mij en zei " wil je dat ik de dode takken laat staan want dan doen we dat ... " Mijn ingenieur die meegaat in emo-gezwam over een appelboom. Tussen mijn tranen door verscheen er een glimlach om die gekheid. Hij ziet er niet uit maar het is mijn boom en mijn verhaal. En binnenkort vertoont hij enkel leven en nieuw leven en een altijd aanwezige wonde die er mag zijn.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten