vrijdag 27 april 2018

Poederdag

Vorige week al kwam hij ermee thuis "Mama, weet je? Na het feest van de pilaten (piraten) gaan we leren over poederdag", ik fronste mijn wenkbrauwen want wilde hem eigenlijk meteen corrigeren tot ik hem hoorde fluisteren tegen zijn zus "sst de juf zegt dat omdat de mama's het niet mogen weten"
Geweldig. Moederdag. 

Ik houd van moederdag, ik vind dat een prachtige dag, de gedichtjes, de geknutselde cadeautjes, een bloemetje of een ontbijt. 
En toch is het die dag en zelfs de aanloop ernaar toe soms moeilijk omdat ik weet hoeveel jaren ik die dag haatte. 

Als je wacht op een kindje of een stil verdriet meedraagt is die periode ervoor soms ondragelijk. Het is overal. In magazines, in winkels, op menukaarten in restaurants, je kan er niet aan ontsnappen. 
Je wil liefst in bed liggen, dons over je tot het weer voorbij is. 

Het is een dag waarop ik het niet kan laten om in de sociale media te verwijzen naar die vrouwen die een beetje sterven die dag. Niemand stuurt hen een bloemetje of een kaartje. Omdat er niet aan wordt gedacht of omdat we niet goed weten wat te zeggen... of net omdat die mensen zo erg in hun schulp kruipen. Waarschijnlijk was ook ik in die periode onzichtbaar. Enkel mijn man wist ervan, hoe moeilijk ik dat altijd vond, hoe graag ik die dag zou willen vieren.

Een complicatie bij ons was dat ik toen al een blije plusmama was, maar je ook (toen en daar) als plusmama geen bloemetje kreeg op school en het sowieso een delicaat evenwicht is met de mama, voor het kind enzovoort. Dus ook daar ben je stil wat het verdriet enkel versterkte op een manier. 

Poederdag. Feestdag. Voor mij ook de dag om te kijken naar EthiopiĆ« waar twee mama's mijn kinderen het leven schonken. Mijn hart gaat uit naar die twee mooie vrouwen die ik niet ken, maar die ik ontzettend dankbaar ben, die ik graag een knuffel zou geven die dag om samen te kijken naar die twee prachtige kinderen die door het leven dansen. Want nooit ben ik alleen hun mama, dat is niet zo en dat kan ook niet. Een moederdag is ook een hart voor hun buikmama. 

Eigenlijk een dag vol gemengde gevoelens, maar wel eentje om van te genieten. Dus ik tel af, want mama mogen zijn van die 2 prachtige kids is het mooiste geschenk dat ik kon dromen.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten