vrijdag 20 april 2018

La Holandesa - om over te denken

Gisteren stootte ik toevallig op een interview met Daan Gielis, de maker van de film "La Holandesa" die binnenkort in de zalen verschijnt. De film is gebaseerd op haar eigen verhaal (deels) rond biologische kinderloosheid.

Het interview deed me lachen en een traan wegpinken. Mensen die praten over hun biologische kinderloosheid en hoe het je verandert dat vind ik zo ongelooflijk. Het herkennen en erkenning krijgen voor emoties die je zelf ook voelt maar soms niet kunt beschrijven dat is zo fijn. 

Liefst zou ik dan hele stukken kopiƫren en delen met de wereld, zie je dat voel je , zie je zij verwoordt het precies goed

Zalig. 

Enkele citaten 

Gielis en haar vriend kregen na tien jaar proberen te horen dat Nederlandse artsen hen niet meer konden helpen bij het krijgen van kinderen. Gielis had toen al zeven IUI-pogingen achter de rug, waarbij zaadcellen in de baarmoeder worden gebracht, vier keer IVF geprobeerd, waarbij een bevruchte eicel wordt teruggeplaatst, en een miskraam gehad. Ook doorliepen ze het volledige traject voor een adoptie, maar uiteindelijk beslisten zij en haar vriend daar niet in verder te gaan. Gielis: „Op een gegeven moment ben je murw geslagen. En daar begint La Holandesa, je hebt echt alles geprobeerd en er zit niets anders op dan te accepteren dat het niet meer zal gebeuren.”

Murw geslagen. Dat was ik, murw, kapot en moe na al die jaren wachten en vallen en opstaan. Ja joepie, goed benoemd. Ik ben niet zomaar verdrietig, ik was gewoon murw geslagen. Moe van het vechten om kinderen in ons gezin op te nemen en moegestreden om hen gezond en gelukkig te laten nestelen. Want -ok we hebben er zelf voor gekozen- vergeet niet dat het rugzakje van velen van onze kids -als je dat als adoptieouder wil zien- best wel groot is en het niet altijd of zelfs nooit van een leien happy dakje zal lopen. 


„Je ziet dat Maud iemand is die altijd heel sociaal was, maar zich steeds meer heeft afgezonderd”, vertelt Gielis. „Geen kinderen kunnen krijgen is een heel eenzaam verdriet, omdat het zo ongrijpbaar is. Als iemand sterft kun je praten over hoe leuk die persoon was. Maar hier rouw je eigenlijk om niets.”

Oh ja je verandert, je bent meer teruggetrokken, zondert je meer af. Dat komt door combinatie van natuurlijk. Sommige vrienden gaan dit pad liever niet met je op wegens emotionele onkunde. Anderen willen heel graag maar weten niet hoe, maar vooral houd je je zelf op afstand van iedereen want je moest maar eens brekn en zeggen wat je echt denkt en voelt. Ik denk dat we ons die eenzaamheid zelf opleggen maar deels sta je er ook echt alleen voor. Jij en je lichaam want je kan niet alles samen als koppel dragen. 
En jij ligt telkens naar die follikelmeting te kijken, en jij zit daar voor de zoveelste bloedname en jij voelt een pijnscheutje of een golfje misselijkheid en jij ziet die eerste bloedspat, dat donkerrode bloed op een wit papier. En dat maakt het zo onwaarschijnlijk jouw gevecht. En dat kan je niet uitleggen. Dus die eenzaamheid die zit daar diep vanbinnen en om te blijven vertellen moet je oh zo dapper zijn. Of om te beginnen vertellen zoals ik nu na 11 jaar.


Als Maud in de film de vraag krijgt waarom ze zo graag kinderen wil, kan ze er opmerkelijk genoeg niet op antwoorden. 

Dat kan ik ook niet, ik kan geen zinnige uitleg geven. Ik zie mezelf staan in de striemende regen, in Schotland of ik zie me zitten in de zetel bij therapeut B of aan de tafel bij diezelfde Schotse vrienden kijkend naar mijn lege glas. Waarom ben ik nu niet zomaar vollen bak gelukkig. Waarom heb ik nog verdriet?
Awel ik denk dat ik sleutelwoorden ga uitknippen. Murw, vallen en opstaan, eenzaam, ...

daarnaast is ze ook op zoek naar wie ze nog is zonder haar kinderwens: Is ze nog vrouw? Is ze nog sexy?”

Levensgroot taboe? Wie ben je als je lichaam niet doet wat je wil, als het niet meer meespeelt maar wordt overgenomen door de wetenschap en ook daar faalt. Hoe vind je dan je lichaam terug? Kan je dan nog sexy zijn, kan je dan nog verleidelijke poses aannemen tov de man die je geen kind kan geven?
Dat moet ik toevoegen aan mijn lijst. Dat is 1 van de zwaarste beproevingen. Je vrouwelijkheid terugvinden na ontelbare keren met je benen open te hebben gelegen starend naar het scherm waar geen enkele eicel zich wil nestelen, zelfs de grootste vechters niet.
Het is waarschijnlijk een groot taboe, maar 1 van de moeilijkste obstakels. Voor mij. Persoonlijk.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten