dinsdag 24 april 2018

Ik lees met je mee

Herkenning is fijn. Zondag liep ik iemand tegen het lijf, ik had haar nog nooit ontmoet. We raakten aan de praat. Twee heel verschillende mensen, zij en ik. Maar er was 1 punt van herkenning dat zomaar heel snel aan de oppervlakte kwam. Schaduwverdriet. Zij door miskramen, ik door de fertiliteitsavonturen. Altijd dat doorgaan. De goedbedoelde raad om jezelf op te rapen en door te doen van anderen ipv begrip en aanmoedigen om eens een goed potje te huilen, te vloeken, ...
Mijn man keek meteen met een glimlach op z'n lippen, een kolfje naar de hand van mijn madame denkt hij dan ... Ik vind het super en geniet om onomwonden te kunnen praten, alles wordt dan ook meteen herleid tot de basics. No nonsense gesprekken. Zaligheid.

En toch ben ik minstens even blij met een paar zinnen van andere meelezers. Die trouw meelezen, dat zeker. En me willen begrijpen, maar het niet voelen zoals ik het voel. Het heftig vinden, waarschijnlijk soms een sjot onder mijn * willen geven maar het wel goed vinden dat ik me kan uitdrukken en het me oplucht.

Heel fijn.
Dankjewel.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten