donderdag 12 april 2018

Happy Yesterday

Na de reis was er twijfel, of misschien beter gezegd pijn.
Ergens wist ik dat diep vanbinnen maar je zegt dat niet graag als je goede vrienden erbij betrokken zijn.

Gisteren had ik eens sowieso geplande afspraak met mijn therapeut en net als zo vaak kwam ik opgeladen buiten, met alles weer op een rij, uitgesproken zaken en dingen om over na te denken. 

Hij herkaderde wat ik al wist -maar niet durfde zien- niet zozeer de twijfel maar de terechte teleurstelling.

De stap zetten om te praten over mijn schaduwverdriet was enorm groot, dat kunnen mijn allerbeste vrienden getuigen. Ik kon dat letterlijk niet en antwoordde liever ontwijkend. De stap zetten naar de brug en oprecht praten over het verdriet hierrond is en blijft confronterend, niet zozeer al schrijvend maar wel face 2 face.

We hadden elkaar lang niet gezien mijn Schotse vriendin en ik en er stond heel veel tussenin, veel gebeurtenissen, hobbels in de weg, moeilijke emoties
de allerlaatste loodjes in het wachten op zoonlief die verpletterend zwaar waren mede door zijn special need, de burn out van manlief, de druk die we onszelf onbewust oplegden om zoonlief gezond en wel te doen opgroeien, dan de hechtingsmoeilijkheden, opnieuw beginnen werken, elkaar blijven vinden thuis...
Met een open hart en heel veel moed stond ik aan mijn brugje, ik legde mijn hart op tafel en cru maar oprecht gesteld ben ik keihard op een muur gebotst. 
Neem ik het haar kwalijk? Neen. We zien elkaar graag. Niet iedereen is klaar voor mijn openhartige pijn. Heel vaak onbewust.

Dat hij de oprechte teleurstelling samen met mij benoemde deed deugd. Mijn twijfel om terug de potjes dicht te doen was daarmee van de baan.
Ik voelde mijn teleurstelling en beetje boosheid ook opwellen. Boos omdat zovelen het mis lijken te begrijpen. Het gaat niet om het kind. Het gaat om de teleurstelling in mezelf en het opgestapelde verdriet, het niet kunnen omgaan met het verdriet van toen, willen blijven gaan. Het uitputten van jezelf lichamelijk en mentaal en elke keer verder gaan.

Bij onze dochter kon ik meteen koesteren, knuffelen, ze klampte zich letterlijk aan me vast waardoor ik geen adem kon krijgen in de eerste maanden en mijn man zich letterlijk tussen ons moest wringen om mij te kunnen laten slapen en op adem te laten komen.
Ik herinner me een uitstapje naar de winkel, alleen ik boodschappen doen met de radio aan, het voelde als een daguitstap, ik had kunnen wenen van geluk. Het is zo ongelooflijk intens. Maar er was die alles overheersende liefde die vanuit de diepe kelders van elke vezel van mijn lichaam kwam en die is vandaag alleen maar sterker. Zij en ik, mama en dochter, er zijn geen adjectieven die onze liefde kunnen benoemen.

Bij zoonlief gingen we een 6 maanden durende battle aan met de grenzen van wat een mens kan dragen. Vragen, beslissingen, special need of niet, willen we dat en kunnen we dat. We hebben meermaals op de limiet gezeten maar gaven niet op, sleurden elkaar erdoorheen. Ik herinner me het gesprek bij de specialist, hoofd van de pediatrie in UZA. Mevrouw, binnen de door u gestelde grenzen, kan ik u zeggen dat het goed is. We weten niet of hij ooit kan lopen, maar hij zal zelfstandig kunnen zijn.
Ik had iedereen die ik tegenkwam kunnen kussen, ik belde de adoptieorganisatie en gilde dat het een dikke vette JA was nadat ik manlief had gebeld met het heugelijke nieuws.
En tegelijk was ik in die hele periode zo anders gelukkig dan met onze dochter. Zelfs bij het wachten aan de poort van het weeshuis. Ik was emotioneel zo leeg, zo op, zo kapot gestreden. De dag dat we hem definitief gingen ophalen, straalde hij. En ik brak, ik wilde hem niet meer loslaten, eindelijk kon ik hem letterlijk dragen.
De zorg was fysiek, we oefenden non stop, ik zocht alles uit, bouwde parcours, ging naar de kine en na 10 weken stapte hij, een wonder. Hij was blij en hij werd fysiek sterker tot het emotionele de mokerslag gaf bij hem en bij mij. Maar vandaag ben ik verliefd op hem, hij zit vele lagen onder mijn vel, hij is een wonder op alle vlakken, ons allerlaatste kleine wonder.

Dat ik kan praten en schrijven over mijn rugzak heeft mijn liefde voor hen alleen maar versterkt, het lijkt of ik veel meer vaten liefde heb aangeboord. 
En niet alleen naar hun toe... ik kan oprecht mensen liever zien en dat ook uitspreken, ik kan zachter zijn, ga minder snel gevechten aan, het is ok.
Ik richt me wel veel intenser op wie goed en lief voor me is, wie me energie geeft. Mensen die energie vragen, daar heb ik moeite mee vandaag. Voor het eerst durf ik dat ook toegeven. 

Praten en oprecht zijn geeft zuurstof aan intimiteit, liefde en vriendschap, er lijkt een extra dimensie bij te komen.

Voor het eerst in ontzettend lange tijd - ik denk van voor het de laatste wachtfase bij zoonlief dus 3 jaar geleden- keek ik gisteren enorm uit naar een uitstapje met een vriendin.  Dat klinkt kei hard en doet geen afbreuk aan alle momenten die ik deelde met mensen maar ik moest me telkens opladen om ergens naartoe te gaan. Ik heb haar dat ook s morgens laten weten, wat ik vroeger nooit zou doen. Gewoon aangeven dat ik er kei hard naar uit keek en het was zalig.
Ik heb intens genoten. We hebben gelachen en de tijd vloog. En ik weet niet waar het verschil zat maar er was meer openheid, oprechtheid meer gevoel dan anders. Ik voel ook hoe erg ze met me meeleeft, hoezeer ze die emotie mee wil voelen, hoe ze wil dat ik doorga en blijf praten.
Dat was fantastisch.

Er was ook plaats voor opmerkingen rond zwangerschap, rond bolle buiken. Zo viel het ons op dat ik kinderwagens en bolle buiken zag passeren terwijl zij ze gewoon niet had opgemerkt. Zo toonde ik haar in de boekenwinkel hoe er geen enkel boek ligt rond infertiliteit maar wel tientallen rond zwangerschap en hoe moeilijk dat is om niet te bestaan in onze maatschappij als vrouw die worstelt met infertiliteit. 
Ze vertelde zelf over zwangerschappen en bevallingen van vriendinnen , over kraambezoeken waar ik -hand op mijn hart- geen enkele herinnering aan heb. Gewist, niet beleefd ik weet het niet maar ik heb er geen herinnering aan buiten misschien foto's die mensen hebben genomen.

Ik reed naar huis op een wolk van dankbaarheid en geluk. Liefde en vriendschap. Praat en wees oprecht, begin te vertellen aan mensen die ervoor open staan. 





Geen opmerkingen:

Een reactie posten