maandag 9 april 2018

Flashback

Stilte in huis uitgezonderd zachte muziek en een draaiende wasmachine.
Na een week samen met vakantie vertrok manlief naar het buitenland voor werk en vertrokken de kids voor midweek met de grootouders. Rust, me-time en toch onrust en tikje eenzaamheid of leegte.

We keerden terug naar de lente, naar een tuin die tot leven komt, een bos vol narcissen in bloei, de appelboom die zijn groene puntjes toont en die binnenkort tot leven uitbarst.

Ik, wij hebben genoten van de vriendjestijd, van de onthaasting, van de weidse blikken zoals dat daar kan. Van de lummeltijd, koffietjes en theetjes, flessen wijn en gin tonics, van knuffelen, kids horen lachen en babbelen in een mengelmoes van Nederlands en Engels maar elkaar zomaar begrijpen, van huiselijke dingen zoals opruimen en inkopen doen, van wandelen met honden die niet de onze zijn, van ontelbare kleine dingen.

Maar naast dat alles waren er zware gesprekken, oprecht ruw en pijnlijk. 
Ontzettend open en daarom juweeltjes maar ze zinderen na bij elk van ons.
Ze willen me aanhoren, geloven, begrijpen, me knuffelen en troosten, me omhelzen en ze zien me graag, dat weet ik.
Maar ik kreeg een ferme veeg uit de pan over dankbaarheid en gelukkig zijn, over mijn juwelen van kinderen, over de pracht van ons gezin, over de tijd die tikt ...

Na zoveel jaar kinderwens zou ik ontzettend gelukkig moeten zijn met ons gezin, we hebben zoveel geluk, ik zou een super mama zijn en dus waarom ben ik in godsnaam ongelukkig en verdrietig? Het daagt hen niet en blijkbaar kan ik het niet uitgelegd krijgen. Ik kreeg een sjot onder de * omdat ik onze tijd verspil aan mijn verdriet, we moeten hier en nu genieten van elkaar en alles wat we hebben want ik heb het allemaal super voor mekaar op alle vlak, toch?
En als kers op de taart de grote waarschuwende vinger naar de kinderen, dat ze dit op geen enkel vlak mogen weten, mogen horen, mogen lezen want het zou hen helemaal onderuit halen. Hen doen denken dat ze niet gewenst zijn.

Het was met veel meer woorden, het was niet zo hard maar zo kwam het over en is het blijven hangen. En net omdat ze me graag zien en net omdat ik begrijp dat ze het zeggen voor onze bestwil, kon ik er niets van weerleggen.
Manlief nam het voor me op, dat hij me alle tijd wil geven, dat hij begrijpt dat het voor mij een ander en pijnlijk verhaal is.
Maar toch. Ook dat verdween.

Dus nu zit ik hier en weet het even niet meer.
Door de gesprekken en het schrijven van de afgelopen tijd weet ik nog meer dan vroeger dat ik onze kinderen liever zie dan wat ook, een oerliefde die alles overheerst. Ik worstel dus niet met die baby van mezelf maar met vallen en opstaan, de opgestapelde verdrietjes, het lichaam, ... 

Het is moeilijk. Misschien moet ik de deur terug sluiten en genieten, dankbaar zijn, maar ik weet dat het zo niet werkt. Dat ik mijn stapeltjes moet verwerken en dan moet leven met de wonde. Genieten van de bloeiende takken aan mijn boom en god knows I do maar die wonde is ook deel van mijn boom. En moeten kinderen niet leren dat we elk ons verdriet hebben?

Nadenktijd. Bezinnen.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten