vrijdag 27 april 2018

Bevallingen

We gingen op stap gisteren, manlief en ik en familie waaronder 3 dames, allemaal mama.
Attente lieve meiden die weten van mijn worsteling, die ook altijd heel erg oprecht luisteren, met heel veel aandacht vragen hoe het met me gaat. Gisteren heb ik daar ook over verteld, maar eigenlijk de toplaag, er zijn momenten waarop je moet doorvragen om tot de blog, het verhaal, de emotie te komen. Dat de deur zo half dicht is. 
Gisteren was zo'n dag dus ik heb er eigenlijk niet over verteld.

Op een bepaald moment - ik weet niet hoe we daar verzeilden- ging het plots heel erg gedetailleerd over bevallingen. Hoe hun bevalling was, samen zijn ze goed voor 6 bevallingen. Over thuisbevallen of niet, epidurale, pijnen, ...
Ik heb er gisteren bewust op gelet. Heb niets gezegd, alleen maar geknikt. Ik ben er dan en toch ook niet. Ik weet er niets van, ken er niets van -het is een wereld die voor mij nooit is opengegaan- en eigenlijk wil ik er ook niet van weten. 
Gisteren viel me op de ik echt afstand neem, hoor maar probeer niet te luisteren alleen maar oppervlakkig. 
Het deed me geen pijn, ik sluit me af, ben er niet meer bij. Probeer op geen enkele manier te voelen.

Ik vraag me af of ze het hebben beseft, ik denk het niet, misschien ook omdat ik de hele tijd kijk en knik.
Omdat ik dapper ben als altijd.
Zij luisteren ook naar mijn verhaal. Mijn weg naar kinderen, dus wie ben ik om niet te luisteren naar verhalen van mensen die ook zo intens zijn, zo een mirakel.
En toch. 


Geen opmerkingen:

Een reactie posten