vrijdag 2 maart 2018

Vrienden

Bij de voorbereiding van een tram4 feest komt ook steeds de vraag "wie wil je erbij"? 

Ik vond dat heel erg moeilijk. Ik heb me -heb ik het gevoel- zo erg afgesloten in het afgelopen 1,5 jaar dat ik het gevoel heb dat er weinig mensen dicht bij me staan. Wij hebben heel erg in onze bubbel geleefd met de kinderen. Ons sociale leven is drastisch teruggeschroefd. Sommige hebben afgehaakt, anderen hebben geduld, nog anderen komen op de voorgrond.

Mijn vriendengroep -ik spreek voor mezelf- is erg geevolueerd in de afgelopen jaren. Veel van de mensen die we nu vaker zien, hebben we leren kennen in de adoptiewachtperiode. Mensen van heinde en verre. Ik weet dat onze "gewone" vrienden dat vaak vroegen "maar je kent die toch niet zo goed..."

Het verbindt ons, die onderliggende gevoelens, dat hele intense wat je doormaakt in de wachtperiode, de zorg voor de kindjes achteraf... Je begrijpt ook de angsten en vragen, twijfels en blije momenten. Je leert om te luisteren, mee te denken maar zeker niet te oordelen of op de proppen te komen met goedbedoeld advies uit grootmoeders tijd waar een adoptiekind verre van mee gebaat is.
Het is heel gek om met mensen die je inderdaad eigenlijk niet zo goed kent hele intense en diepgaande gesprekken aan te gaan. Om elkaar te steunen zonder woorden maar met een groot begrip.

De afgelopen jaren zijn we erg naar elkaar toegegroeid, zijn er mensen bij die ons zeer goed kennen, bij wie we eigenlijk zonder meer onszelf kunnen zijn. Het zijn mooie, intense banden die we hebben gesmeed.

Dan zijn er ouwegetrouwen die weten dat het soms wat minder gaat, maar van wie het huis altijd een warm nest is van thuiskomen en eenvoudige zorg. Die geduld oefenen en proberen door het pantser te raken zonder al te abrupt te willen zijn. 

Ik heb schatten van vrienden, warme mensen rond me heen die klaar staan aan het brugje, die zorgen voor mij, voor ons, die ons graag zien.
Een complimentje en een bloemetje voor hen




Geen opmerkingen:

Een reactie posten