maandag 5 maart 2018

Veilig vangnet

Het lijkt wel alsof ik in een schrijfstop zit, drukte, tekort aan tijd voor mezelf en andere momenten weer vrolijk en geen zin.
Ik weet dat het morgen anders zal zijn, in mijn zetel met blik op de weilanden, met een luisterend oor en een vol uur rust, alleen maar ik die mag / moet praten.
Ik ben benieuwd wat er over mijn lippen zal rollen want altijd komt het vanzelf en meer dan eens kijk ik op met het vraagteken naar mezelf "waar komt dat vandaan"...

Anderzijds voel ik die rebellie waar ik vorige keer over schreef. Heel erg die nood aan zelfzorg maar ook zorg voor mij door anderen. De afstandelijkheid van sommigen, de focus op enkel the happy things in life het ergert me soms. Ik kan me er minder voor opladen.

Gisteren deed ik iets heel gek. Echt totaal out of the blue. Ik was aan de schoolpoort en een jonge vrouw stapte me tegemoet, ik ken ze via via. Ze wandelde met zo'n maxi cosi op wielen (ik ken geen termen natuurlijk) en ging me voorbij. Daar waar ik vroeger 2 m zou zijn uitgeweken, draaide ik me om en kijk recht naar dat kleine hummeltje. Ze wandelde door want weet zij veel natuurlijk. Maar had ik ze gekend, ik denk dat ik haar had aangesproken. Dat lijkt onbenullig maar is voor mij een grote stap. Ik denk zoals ik me nu voel dat ik eigenlijk eens een babytje in mijn armen zou moeten houden, alleen zijn onze vrienden en familie ze ontgroeid en weet ik niet wat het zou doen met me. Om het bewust te doen.

Wat heel fijn is, is van zodra ik dit ben beginnen doen, het vertellen en praten, soms ook heel vlakaf het verdriet bij zijn naam noemen, is dat ik een soort van verbondenheid heb met mensen die ik eigenlijk niet zo goed ken.

Ik weet niet of ik dat mag doen, maar ik denk het wel. Er is een mama bij die een kindje verloor. Prematuur. We kenden elkaar eigenlijk niet. Maar heel heel bizar vanaf het moment dat ik haar voor het eerst zag, was er iets dat ik herkende. En dat was voor ik wist van het verlies. Er was een soort blik van verbondenheid, rust en veiligheid. En veel verder dan "hallo" kwamen we niet aan de schoolpoort. Toen ik wist van het verlies en ik in december op gesprek ging bij mijn professioneel oor vertelde hij dat ik iemand moest zoeken (een mama) om mee te praten over mijn verdriet. En heel gek genoeg dacht ik aan twee dames. Mijn adoptiemama-vriendin die ondertussen veel meer is geworden dan dat gekke woord. En de mama waarover ik vertel. Maar ik met mijn "verdriet" kan toch een dame die ik amper ken aanspreken, laat staan iemand met een ontzetend veel groter verlies dan ik.
Op een dag kreeg ik een berichtje. Ik had gereageerd op Facebook -natuurlijk- op de zwangerschap van een mama uit dezelfde klas. En ze contacteerde me dus daarover, dat ze aan me dacht. Ze had dus ook dat immense verdriet gevoeld, herkend... en zo is ze beginnen meelezen. En zo hebben we nog altijd niet dat diepe gesprek gehad face to face en blijven we bij "hallo" aan de schoolpoort. Maar hebben we wel al veel virtuele babbels gehad, intens en puur, rauw van  verdriet. Was zij het ook die aan mijn arm trok zondag om te vragen of ik wil goed voor mezelf had gezorgd de voorbije week met mijn zieke zoon...
Dat zijn de ontzettend mooie dingen die voortvloeien.

Zo is er een andere dame met wie ik nauw ga samenwerken in een zijproject. Het ging over medische zaken en gek genoeg vertelde ik dat ik het niet zo heb met baarmoederverhalen of zwangere buiken. Omdat ik ergens ook van haar weet dat het kan. Ze vertelde me dat ook zij niet zo goed kan praten hierover wegens een ander leed. En zo blijk ik dus een soort veilig netwerk op te bouwen. Mensen in alle onderdelen van mijn dagelijks leven die het weten en die veilig zijn.

Dus ik schrijf vandaag een beetje minder door de drukte en het gebrek aan stilte, maar het maalt door in mijn hoofd en ik bouw een vangnet, misschien wel voor het moment waarop ik mijn brug ga leggen.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten