dinsdag 27 maart 2018

Vast

Knoopje.
Er ligt een hobbel in het pad, een knoopje in de vlotheid van de dag. 
De regen helpt niet.

Wat is er dan? Waar zit je mee?
Ik weet het niet! Ik ben gewoon lastig.
Een soort oerboosheid die zich roert. Misschien is het wel wat veel geweest. De emoties van het schrijven, het praten, de afgelopen weken.
De adoptieherinneringen die komen met het uitlezen van Heidje's boek, het bekijken van de back to the roots-programma's. Zorgen om dochter- en zoonlief. Alles op een hoopje. Alsof iemand de stapel verdrietjes heeft dooreengegooid. En de deur nu niet enkel meer op een kier staat maar er ook wanorde is ontstaan in de zorgvuldig aangelegde stapel.

Ik tel af. Niet zozeer naar vrijdagmiddag wanneer de vakantie begint, maar naar de omhelzing op maandagochtend, thuiskomen ver van huis.
We gaan met de kinderen op bezoek bij dierbare vrienden in het Noordwesten van Engeland. Ze verhuisden en het huis is me onbekend. Ze zagen door oa de hechtingsstoornis van zoonlief nog nooit zoonlief in levende lijve, 3 jaar gingen voorbij. 
En toch zal het huis een thuis zijn, een warm nest, maak ik me verre van zorgen over hoe het zoonlief zal vergaan in zo'n onbekend huis en zoveel prikkels. Ik weet dat ik er rust zal vinden, een luisterend oor, zorg, uren tijd en alles wat ik nodig heb. Dus ik tel af naar een coconnetje om op te laden. Te praten, te schrijven misschien..
En ik hoop ondertussen dat de oerboosheid geen grote schade aanricht om me heen, laat me maar zachtjes mopperen, het komt wel goed, het heeft alleen wat tijd nodig.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten