donderdag 15 maart 2018

Twee snelheden

Gisteren vond ik mezelf een beetje in een storm zo lijkt het wel...
Ik besloot om me op mijn eigen facebook te outen en dus te vertellen niet enkel over het verdriet maar ook de link naar de blog erbij te zetten. Voor de meeste vrienden komt dit verhaal als een schok denk ik.




Niet lang erna sloeg m'n hart een slagje over bij het doorlopen van mijn FB overzicht. Maison Slash publiceerde in hun rubriek "Dark room " een tekst die ik een paar maanden geleden instuurde. 
Om het zo zwart op wit te zien verschijnen, voelde bizar. Ik herlas de tekst die al even achter me lag en was blij. Het verwoordde precies mijn diepste gevoelens en het worstelen met het taboe, met het verdriet. 

Dat ik nu open mag zijn aan eender wie die me iets vraagt, geeft me een soort van extra adem en energie want ik buig het verdriet om in iets positiefs.

Maar ik stond en sta versteld van de stilte. Mijn oh zo dappere adoptiemama-vriendinnen waarvan er enkele heel zeker herkenning vinden, ze bleven mediastil. Niet naar mij toe natuurlijk maar wel mediastil. En ik kon dat niet zo goed begrijpen. Vandaag heb ik er even met hen en anderen over gepraat. Bang voor negatieve reacties, er niet klaar voor...Ik respecteer dat, ik voel met hen mee, ik zou hen graag een knuffel geven. Ik heb er 10 jaar over gedaan, of langer en zit nu op een soort sneltrein soms. We zitten op een ander spoor vandaag. We praten, ze luisteren maar ik voel zoveel kwetsbaarheid dat het me fysiek ook pijn doet want ik zou zo graag helpen maar ik kan hen alleen maar helpen door het te respecteren. 

Dat zijn momenten waarop ik twijfel. Misschien had ik het niet moeten doen. Misschien is het helemaal fout om er eerlijk over te zijn. Ik weet dat dat niet waar is, maar het geeft me soms wel een angstig gevoel. 



Geen opmerkingen:

Een reactie posten