dinsdag 20 maart 2018

Tik Tak

Vanavond is het zover, de praatavond.
Ik weet niet wat ik mag of moet verwachten. Ondanks de drukte van de werkdag is het iets wat de hele tijd op mijn netvlies staat, wat zachtjes wegtikt en onbewust voor hoofdpijn zorgde van spanning. En toch denk ik dat het me straks deugd zal doen, dat de spanning zal wegvallen eens we samen zijn zoals dat altijd gaat met die diepgaande gesprekken die we ooit al hadden bij Steunpunt Adoptie.
In 9 jaar adoptie is het een soort van veilige haven om over alles te kunnen praten, angsten, verzuchtingen, intens geluk, liefde, twijfels over goed genoeg, ...
Dus ik heb vertrouwen. Ik neem de zon met me mee en ga op pad dankbaar voor de kans die ze ons geven. Eigenlijk wel lichtjes baanbrekend in de wereld van taboes. Voor het eerst tussen hun muren openlijk spreken over schaduwverdriet. Niet dat het van hen nooit mocht, neen omdat het van onszelf nooit mocht. Te dapper en te sterk. Ze moesten eens denken dat adoptie tweede keuze was. Dat is het niet en nooit geweest, misschien maakt het feit dat ik daarvan 200% ben overtuigd, het feit dat onze kinderen zuchten bij "je weet toch dat ik je graag zie... " Jaaaa mama tot aan de maan en de sterren en terug voor altijd
Geeft dat mij de open deur, de ruimte om eerlijk te gaan zeggen hoeveel verdriet al die jaren hebben nagelaten, niet omdat zij niet uit mijn buik komen - ik had ze nooit zo gaaf mooi en perfect zichzelf kunnen baren - maar omdat ik / mijn lichaam faalde. Omdat ik teveel ben gevallen en weer moest opstaan zonder dat er over gepraat werd, zonder dat ikzelf kon zeggen dat ik het zo moeilijk had daarmee.

nog even... straks
we zien wel

Geen opmerkingen:

Een reactie posten