maandag 26 maart 2018

Terugblik in verbondenheid

De hele fertiliteitsperiode is er eentje van semi gesloten deuren. Verwerken of vallen en opstaan doe je grotendeels alleen.
En toch zijn er momenten van herkenning, een soort van stilzwijgende connectie want ze zijn overal die vrouwen met stil verdriet. 

Ik was er klaar mee, onze adoptiecursus stond gepland.
Ik zou een nieuwe manager krijgen op het werk, een dame die bekend stond als carrièrejaagster, sterk, enthousiast en niet te onderschatten want ze wist wat ze wilde. Ik was dat ooit ook zij het in mindere mate. Niets zou mijn job aan de kant schuiven. In de tijd van de huisje tuintje boompje-droom had ik het idee dat ik een jonge mama werd, kids naar de opvang en ik full time aan de slag. Nu leefde ik met het idee dat ik alleen maar blij zou zijn met een kindje en dat werk niet persé gelukkig maakte. Dus ik wachtte een beetje af wat deze nieuwe wind zou brengen.

Ik herinner me het nog goed. Ze zou aankomen en samen zouden we met de taxi naar een meerdaags seminarie vertrekken, een lange taxirit doorheen de spits.
Ik zie ons nog zitten op de achterbank, praten over onszelf, getrouwd, kids... Ik moet vermeld hebben dat we met adoptie bezig waren. We waren nog geen kwartier ver in die auto en kenden elkaar alleen van horen zeggen. De vrouw die bestempeld stond als een van de meest ambitieuze binnen onze grote boîte keek me aan en vertelde daar op die achterbank heel openlijk over haar kinderwens, het gevecht, de teleurstelling en het verdriet en de plannen die ze had om bij ons in Antwerpen eindelijk te beginnen aan het fertiliteitstraject. Dit had ik niet zien aankomen.
Het werd een intens gesprek van verdriet en hoop, we kwamen een uur later aan op bestemming en hadden een band voor het leven. In niets kon ik nog die harde tante zien die me was voorspeld. Neen, wij hadden een onzichtbare band.

We werden elkaars vertrouweling, heel weinig mensen waren op de hoogte maar ik keek overal doorheen, in vergaderzalen fluisterden we en ging het over metingen, resultaten, plannen, verdriet en hoop.
Ze telde samen met mij af in ons adoptieavontuur en voelde dat dat moederschap dat nakend was mijn leven bepaalde. Stilaan groeide de wolk waarop ik zat en was ik soms wel eens niet op deze planeet en dan nam zij dat op met de glimlach.
Bij haar zag ik een groeiend verdriet, besef dat die grote wens misschien niet in vervulling ging gaan.

Ze was dolenthousiast toen ik mama werd, telde mee af en vergaf me elke afwezigheid mentaal of fysiek.
Ik vertelde over adoptie en moederschap. We namen afscheid toen ze verhuisden naar de andere kant van de wereld. Maar tot op vandaag blijven we verbonden en weten we beiden diep van binnen dat geluk niet onze job is maar het moederschap. Net als ik is ze vandaag mama van 2 kinderen, net als ik een jongen en een meisje. Ook via adoptie. We vonden elkaar, hebben elkaar gesteund en gestimuleerd en zijn vandaag beiden mama in de eerste plaats.



Geen opmerkingen:

Een reactie posten