woensdag 14 maart 2018

Taboe doorbreken

20 maart, de praatavond over schaduwverdriet nadert op kousenvoeten. Steunpunt adoptie die dit organiseren, stuurden me eergisteren een mailtje met een link,
een verhaal uit het buitenland

https://www.adoptivefamilies.com/parenting/buying-the-lie-painful-feelings-about-infertility-linger-after-adopting/

very American misschien, maar herkenbaar. Net als met zoveel verhalen is het een gevoel en gevoelens zijn voor iedereen anders. 
Ik vind de titel heel hard. Mijn man en ik hebben geadopteerd maar nooit om onze onvruchtbaarheid op te lossen, dat is ontzettend kort door de bocht en heel grof gesteld. 
Ik voel me niet bedrogen, ik ben een ontzettend gelukkige en dankbare mama en we zeggen altijd dat adopteren van ons veel mooiere, pure mensen heeft gemaakt. Ik beleef mijn moederschap ontzettend intens en ben een andere mama dan ik zou geweest zijn in het huisje-tuintje-boompje-plan daar ben ik van overtuigd.

Maar ik als mama heb een rugzak, net als onze kinderen. We hebben allebei een schaduwverdriet. Zij zijn afgestaan, ze begrijpen dat vandaag nog niet in zijn volle betekenis maar ooit dringt dat bikkelhard tot hen door. Wij hebben hen liefde en een nest gegeven om te wortelen en te groeien en bloeien. Zij hebben mij (ons) terug zon laten zien, terug doen lachen, mij laten zorgen en liefhebben in zijn meest pure vorm.
We zijn innig verbonden en samen heel gelukkig.
Maar onze rugzak en dat litteken dat is niet weg en voor mij als mama is het een ontzettend taboe om daarover te praten want voor de buitenwereld betekent dat vaak dat ik niet blij ben met onze kinderen en dat is dus absoluut niet zo. Het is door hun intense liefde en samen dat veilige nest te hebben, dat ik nu mag teruggaan, dat ik nu mag rouwen en dat ik hen mag leren dat rouwen ok is, dat je litteken tonen en aanvaarden mag en dat kwetsbaarheid alleen maar kan leiden tot een meer innige verbondenheid met mensen die je lief zijn. 

Terwijl ik dit schrijf weet ik niet wat de volgende stap is, ik zou het gewoon graag delen en open zijn want taboes in stand houden is niet mijn ding, ik zie zelf hoeveel energie en ademruimte ik letterlijk krijg door te praten en potjes verdriet te openen en dat wens ik eigenlijk iedereen toe want na de storm kan het alleen maar mooier worden voor ons en voor onze kinderen.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten