vrijdag 2 maart 2018

Schrijfblok

Buiten ligt winterwonderland uitgestrekt, de hele week kraakt onder de koude. Het is zaterdagochtend erg vroeg, ik moest gewoon opstaan en even schrijven. 
De jongste is ziek sinds dinsdag en dat maakt dat de me-time van mama tot 0 is herleid. Meestal neem ik op maandag, woensdag en vrijdag zo'n uurtje voor mezelf om te schrijven of gewoon te denken en dat voel ik nu. Ik ben er niets trots op natuurlijk, maar ik voel wel die nood om nu even voor mezelf te zorgen.

Het wordt gezellig druk tijdens de week met een zij-project, de weekends zijn iets voller en het gaat vrij goed, normaal het ideale moment -in het verleden- om mijn deurtje weer dicht te doen en te denken "het is ok". 

Vandaag wil ik dat niet enerzijds, want ik weet dat ik bij de volgende bolle buiken parade die de lente brengt, weer met die knoop ga zitten en ik weet dat er nog zoveel terug moet komen van herinneringen, verhalen die ik moet wegschrijven.

Anderzijds denk ik terug aan reacties van verscheidene adoptiemama-vriendinnen, die ik eigenlijk gewoon vriendinnen moet gaan noemen.
Ze schrijven over een litteken dat er altijd zal zitten, dat soms pijn doet, dat altijd zichtbaar is, maar dat ook met de tijd hopelijk meer en meer vervaagt. 
Ook dat begrijp ik.

Ik begrijp andere reacties die zeggen dat ze niet weten of ze er klaar voor zijn. Hoe gek zou je zijn om de deur weer open te trekken en diep in zwarte pijn te kijken als de lente voor de deur staat en je kinderen vrolijk rondhuppelen en meer baat hebben bij een energieke en blije mama....

Ik begrijp het allemaal, maar anderzijds weet ik dat ik er nu vrijer van wordt. Praten tegen diegenen die dat willen doen, eerlijk vertellen, schrijven... het maakt me zachter en stelt me meer open naar anderen maar ook naar de kinderen en manlief. 

Woensdag ga ik weer even bijtanken en praten bij mijn professioneel oor. Nu lijkt het alsof ik niets te vertellen heb want door de drukte is er weer heel wat weggeduwd, maar als ik daar ben komt het altijd vanzelf soms uit diepe laagjes verdriet. 

En 20 maart is het Steunpunt Adoptie-avond. Daar ben ik benieuwd naar. Wat zal het brengen, hoe zal het lopen, ... maar ik kijk er wel naar uit op een manier. Ik hoop dat het het begin is van open praten voor zij die dat willen.


Geen opmerkingen:

Een reactie posten