maandag 12 maart 2018

Overwinning

Gisteren was bijzonder, een zondag waarop de regen met bakken uit de lucht zou vallen, werd een zonovergoten dag.

Ik had me in een zotte bui ingeschreven voor een Urban Trail samen met een vriendin. Zij kon al flink 5km lopen, ik was daar nog lang niet maar was wel aan het bewegen geslagen.
Naarmate de datum naderde, twijfelde ik want door emo-hick ups, ijskoude weken en regenachtige dagen zat ik verre van op schema.
Mijn man, sporter in hart en nieren, vroeg me of ik wel zeker was gisterenochtend want het regende pijpestelen.
Ik begon te twijfelen maar ergens zei een stemmetje in mij dat ik het moest doen. Het hoorde bij  het grotere plan, bij de ondergesneeuwde ik die wakker word. 
Dus ik zette door en vertrok.

De vriendin en ik zouden elk apart lopen want op 1 of andere manier vond ik ook dat ik dit alleen moest doen. Bij km 6 (van de 7) kreeg ik het kwaad, niet fysiek maar emotioneel. Tranen prikten en had ik toen manlief gezien dan was ik waarschijnlijk ingestort maar ik liep door met traantjes van emotie, van trots, van ontlading. Ze verdwenen en maakten plaats voor heel veel vreugde en trots.

Daar waar ik een slechte zelfzorger ben in het nemen van me-time volgde ik zo'n beetje de "doe dat nu maar" gedachte en besloot gewoon op stap te gaan met de vriendin en man en kids naar huis te sturen.

We vonden een gezellig, gezond adres en nestelden ons met healthy food, 1 glaasje wijn, een taartje dat er gezond verantwoord uit zag en een grote muntthee.
Eerst ging het over veilige onderwerpen, onze kids, onze mannen, ons werk en dan recht naar het hart. Doordat ze de blog leest en op de voet volgt kan ik niet meer ontsnappen en dat is eigenlijk een hele goede zaak. Ik kon geen kant op met "jaja alles goed". 

Het was een mooi gesprek, kwetsbaar van beide kanten. Want zij was diegene in de winkel van de zwangerschapskleding, zij is de mama van mijn metekindje en haar bezocht ik dus ook op de dag van de geboorte. Ik weet dat het voor haar ook pijn doet, de machteloosheid, het verdiet, de eeuwige afweging tussen "vraag ik nu iets" of "zwijg ik beter"... We gingen terug naar het bezoek in de kraamkliniek en ze vertelde hoe het voor haar was, hoe ze er echt wel aan had gedacht maar er teveel anderen waren om mij die vraag te stellen. Ik besef dat ik die herinnering heb verbannen want ik herinner me eigenlijk niets.
Ik besprak wilde idee├źn die soms op tafel komen bij mijn professioneel oor en schrok van haar "je moet dat doen, waarom zou je dat niet doen"... 
Ik voelde me opgeladen en ontzettend blij toen ik huiswaarts ging met de zon op mijn gezicht. 

Je ziet er zo goed uit, zei ze. En eigenlijk voel ik me ook zo. Het praten en het positief ombuigen van mijn pijn geeft energie. Ik ben blij met mezelf voor het eerst in jaren.
Ik voel me ongelooflijk gezegend met vrienden die het nu weten, die er open over zijn. Terecht kunnen bij mensen die je graag zien is een ongelooflijke rijkdom. 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten