donderdag 22 maart 2018

on mute

Omdat mijn hoofd voller dan vol is na het praten op dinsdag en mijn hart zo'n beetje overloopt, heb ik het moeilijk. Niet moeilijk op zich maar met drukte, met iedereen die praat ... liefst zou ik iedereen op mute zetten en alles on hold.
Gisteren had ik het lastig met mijn lieve kids die non stop vragen leken te stellen, elke taak lijkt te banaal om aan te beginnen en zo duw ik alles en iedereen weg terwijl ik eigenlijk liefst stil zou gaan liggen en gekoesterd zou worden.

Er lijken overal beelden op te doemen, ik denk in mijn onderbewustzijn of s nachts  want ik zie ze niet allemaal en toch lijkt het alsof het een niet aflatende film is.

Wat doet je nu eigenlijk meest verdriet...
Die vraag speelde ook dinsdag in mijn hoofd.

Het niet hebben van een biologisch kind? Neen eigenlijk niet want onze kinderen zijn mijn kinderen, ik had ze niet zo mooi het leven kunnen geven, ik zou helemaal niets aan hen willen veranderen. Ik had ze natuurlijk graag zelf gedragen, gekoesterd, hun trauma's willen besparen maar dan zouden ze zichzelf niet zijn. Ze zijn ook in niets een tweede keuze.

Ik denk wel het gevoel om een kind te dragen, te voelen groeien, te kunnen verzorgen en koesteren vanaf dag 0.
Ik denk ook de bikkelhardheid van 11 jaar kinderwens. Vanaf dat je voelt dat het niet lijkt te lukken, de maandelijkse teleurstelling. De ijskoudheid van de fertiliteit waar je een nummer bent. De medicatie en het kapot maken van je lichaam. Het verliezen van jezelf en de gekheid, onbezonnenheid, ... de teleurstelling in jezelf, het falen, dat vallen en weer opstaan.
Overal en altijd meedraaien in een maatschappij die eigenlijk vooral houdt van het antwoord "goed" als ze vragen hoe het met je gaat.
Ik denk dat het dat is ... het verliezen van jezelf, de zachtheid en het bouwen van muren van gewapend beton om te kunnen functioneren.

Gewoon naar het werk rijden na bloednames, metingen, de dag na het zoveelste negatieve telefoontje aan de slag gaan en weer vrienden zien en bezoekjes doen. 
En je moeten opladen "komaan hé je moet positief blijven, erin geloven en ontspannen, je mag zeker niet te gespannen zijn"
Liefst zou ik nu gillen plaatsvervangend voor toen. Eens goed zeggen dat dat totaal van de pot gerukt is, utterly crazy, welke normale mens kan dat eigenlijk...

En toch ... onszelf treft ook schuld, we hebben niets gezegd, wilden doordoen zonder pauze want hey de tijd tikt en ik wil gewoon zwanger worden, verwerken doen we later wel.
Meer medicatie, doe maar want het moest eens lukken.
Bijwerkingen? Als we maar zwanger zijn toch?

Stel dat er morgen iemand naast me staat die eraan zou willen beginnen, de hele mallemolen. Ik zou het begrijpen, maar ik weet niet wat ik zou zeggen.
Ik denk "pas op jezelf en op elkaar" lichamelijk, gezondsheidsgewijs, in de liefde, in de vriendschap, PRAAT, rust, GENIET... maar ik weet dat je niet kan genieten. Je leven staat on hold, ...
En toch zou ik je steunen al was het maar met lieve woordjes of bloemen of een knuffel, ja dat zou ik doen. 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten