vrijdag 30 maart 2018

Lieve baby 2

Ik dacht... misschien moet ik je gewoon weer schrijven, kan dat de wolkjes verdrijven.
De paasvakantie staat voor de deur en met z'n 4tjes kijken we uit naar genieten samen, zus en broer zijn klaar voor de eerste grote boottocht richting Engeland waar we op bezoek gaan bij mama's allerliefste vriendin.
Ik heb haar heel veel te vertellen over hoe het schaduwverdriet de overhand begon te nemen, ik in de knoop raakte met mezelf en bijna niet meer kon genieten van je broer en zus terwijl ze onze grootste zonnen zijn. 
Ik moet haar dat allemaal vertellen omdat praten over zoiets ver weg van elkaar niet makkelijk is, we doen dat liefst terwijl ze mijn hand kan vastnemen en ik in haar ogen kan kijken, bij een thee vroeg in de ochtend of een glas wijn vanaf aperotime. Haar veilige nest zal ons deugd doen. 

Ik moet terugdenken naar de dag dat zij mama werd, ik vloog ervoor naar Edinburgh toen nog. We hebben toen lange gesprekken gehad over hoe een baby je leven op z'n kop zet, hoe ze soms ook worstelde met de grote verantwoordelijkheid maar zo genoot van wat het moederschap bracht. Ik zag haar veranderen van carrièrevrouw in een grotere moederkloek dan ik ooit had verwacht. 

Ik wilde je ook nog vertellen over die twee zotte spoken Lidiya en Tame en hoe blij ik ben met vakantie met en voor hen. We mochten deze week naar school en hoorden zoveel positiefs. Er zijn zorgen bij beiden, dat weten we. Ze hebben een grote rugzak, maar bij alle twee keken de juffen ons aan en zeiden ze " Je weet waar ze van komen, ze doen het super, ze zijn zo gelukkig, jullie doen dat super". Dat ik niet genoeg had geoefend met je broer op zijn extra oefeningen of dat we na heel veel zwoegen bij je zus vaak nog de mist ingaan dat mocht ik me niet zo aantrekken, je doet zoveel en je doet wat je kan. Samen werken we eraan.

Het deed ons wel glimlachen. Het zijn superhelden die twee. 

De lente hangt in de lucht, ik ben een kind van de lente en verlang vandaag misschien nog meer dan anders naar zon en bloemen. Maar ik kom uit de winter ook met een verlicht gevoel, ik weet dat er heel veel liefde en vriendschap rond ons is, juweeltjes die ik vaak niet zag. Praten over jou brengt tranen, zoals nu, een bakje vol, maar het brengt ook verlichting en geluk en dankbaarheid.

Het is goed zo... 

x

Geen opmerkingen:

Een reactie posten