vrijdag 30 maart 2018

Liefde is

Het is vrijdag, ik heb het gehaald, vakantie eindelijk. 9 dagen rust. Alleen maar genieten.  Je ziet er goed uit, hoorde ik daarstraks, gelukkig maar je voelt je niet goed, toch?

Mm neen niet echt, het blijft als een wolkje hangen. Ik slaap ook heel erg slecht, droom, slaap onrustig. 

Maar vanaf nu mag ik genieten, loslaten en inpakken, klaar voor zondag. Dat manlief ondertussen de Ronde Van Vlaanderen nog zal rijden morgen, dat komt er tussendoor. Ik zit al met 1 voet in de koffers.

Ik ging het hebben over de liefde. We hebben een druk gezin, twee poeiertjes van kids met veel passie in hun kleine lichaam. Ze zitten niet stil, zijn een handjevol. Ik heb een man die veel reist en hard werkt, ernaast nog vele uren fietst. Ik zweef ertussen, werk, organiseer, moeder, plan en doe te weinig aan zelfzorg. Dat staat vast. Mijn schrijven hier is het enige wat dezer dagen overal tussensluipt en waar ik me ook in vastbijt omdat het moet om te kunnen ontladen en blijven doorgaan. 
Het maakt dat mijn hoofd niet doordraait. 

Dat drukke gezin dus in combinatie met een hoofd vol en mama zijnde met de lat hoog voor zichzelf. Het maakt dat ik soms niet pauzeer en te weinig ademhaal, me afsluit om te kunnen blijven functioneren. Ik weet het allemaal, heb het al meedere keren geanalyseerd... 

Tot het moment dat ik ga zitten en zeg dat het inderdaad een beetje moeilijk gaat, dat ik toelaat en vertel; 

Dat we nog samen zijn na zoveel kinderwens, na 2 adoptiekids met rugzak doorheen de eerste jaren loodsen, ze veiligheid bieden elke dag opnieuw met vallen en opstaan. Dat we nog samen zijn is niet evident. Heel veel koppels groeien uit elkaar doorheen de kinderwens omdat we er per definitie anders mee omgaan, omdat ons lichaam kapot gaat, omdat de lach vervaagt, het schaduwverdriet knaagt en we -denk ik- veel meer met de rem op leven dan onze mannen.
Dat we ook die kids van ons nog meer lezen dan de papa's, achter elke hobbel in de weg gaan zoeken naar wat het kan zijn en hoe we dat nog beter kunnen. 

En toch hebben we elkaar nog altijd lief, lachen we nog samen, mag ik stilletjes uithuilen en ook wel eens -meermaals- stampvoeten en vloeken. Heeft hij geleerd om me ruimte en heel veel tijd te geven, aanvaard dat ik vandaag liever in mijn bubbel zit dan feest met vrienden of kennissen. Onze dromen lopen nog altijd gelijk. We hebben geleerd hoe de ander rouwt, hoe de ander zich bij elkaar raapt en weer opstaat, we doen dat anders maar we respecteren dat. 

Mijn man die liefst alles in analyses giet en ten volle begrijpt, leeft met een vrouw die daar niet van houdt, die leeft in het gevoel en heel weinig kan verklaren van wat er omgaat in haar hoofd. Die liefst in de pen kruipt en oneindig praat over gevoelens.
Die daarnet door tranen heen werd geknuffeld omdat hij gewoon zei dat hij haar toch altijd graag ziet gewoon met alle kleine en grote dingen.

We schreven samen geen roman over rozenblaadjes en mooi glooiende paadjes, er zat hier en daar hartverscheurend verdriet, een beetje drama, veel realisme maar de liefde die zit als een rode draad door het verhaal. Ik had het boek met niemand anders willen schrijven.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten