maandag 19 maart 2018

Juweeltje

Gisteren zag ik plots een juweeltje verschijnen. Een reactie op de tekst die ik schreef voor Maison Slash (https://maisonslash.be/storyteller/darkroom-biologisch-kinderloos/)
Een reactie van een geadopteerde. Een aantal zinnen pende ze neer en met die zinnen, raakte ze mij recht in het hart. Ik ben er zeker van, niet alleen dat van mij... In de aantal zinnen geeft ze zoveel mee. Voor ons adoptiemama's lijkt het alsof ze in die paar zinnen een boek schrijft. Een hart onder de riem van de mama's die samen met mij zo hard hun best doen, vaak te hard om onze kindjes te beschermen, dat nest dat zo warm moet zijn, dat kind dat we moeten lezen en liefst nog zoveel mogelijk tussen de lijnen door, altijd oog voor hun rugzak, altijd zorgen en ruimte en liefde geven.
We willen het zo goed doen.

Het bevestigt ook mijn gevoel, onze kinderen voelen zo ontzettend mee ook al praten we niet. De dagen dat ik slecht in mijn vel zit, merk ik meteen aan de kinderen, thuis of op school, ze hebben voelsprieten voor dat donkere verdriet dat er soms zit. Zo merk ik dat zoonlief en ik sinds het schrijven, sinds ik ademruimte vind en zachter ben -omdat ik mijn deurtjes niet krampachtig moet dichthouden- elkaar zoveel meer knuffelen. Hij lacht zoveel meer, is vrolijker, geeft me soms zomaar een kus. En voor ons is dat een grote stap. Hij kan zich nu veiliger hechten omdat ik mij vandaag veel kwetsbaarder opstel. Dus dankjwel D. voor deze woorden die voor mij een prachtig juweeltje je zijn, een heeeel groot hart onder de riem.



Misschien dat dit niet de gepaste reactie is, maar ik las dit net en moet zo aan mijn mama denken. Ook mama van twee adoptiekinderen, waaronder ikzelf, van wie ze zo ongelofelijk veel houdt. Ik heb geen druppel oprechte moederliefde gemist. Maar ik wist van dit verdriet en heb dat altijd begrepen, nooit veroordeeld. Toen ik voor het eerst zwanger was ging ze mee naar alle gynaecoloogafspraken en dat deed evenveel pijn dan deugd. En dat begreep ik. Wat ik maar wil zeggen: je hoeft je niet schuldig te voelen, ook niet tegenover je kinderen. Laat hen delen in je verdriet eens ze daar oud genoeg voor zijn, het zal jullie band enkel specialer maken ♥️

Geen opmerkingen:

Een reactie posten