woensdag 21 maart 2018

Hartverwarmend

Het is woensdagochtend en daar ben ik dankbaar voor, ik heb een paar uurtjes om stil te staan, koffie te drinken en in mijn pen te kruipen. Eigenlijk weet ik niet waar ik moet beginnen.

Als ik een beeld zou willen gebruiken dan zou het een dorre tak zijn aan een grote boom, een boom met 3 takken. Twee stevige die jaarlijks in knop staan, 1 dorre die jaren niet heeft gebloeid, in de schaduw stond van die 2 bloeiende takken waarvan we twijfelden "wat moeten we ermee", ik durf zeggen dat ik vandaag op die dorre tak kleine knopjes zie verschijnen. Hij zal dit jaar voor het eerst weer bloeien, klein en bescheiden, maar hij leeft terug. We maken hem vrij en hij mag er zijn met zijn deelse dorheid. Het is ok zo.


Gisteren maakte ik kennis met Kinderwens vzw (@kinderwensvlaanderen) . Anne begeleidde de eerste avond rond schaduwverdriet. De lage opkomst toonde de mate van taboe dat er is rond biologische kinderloosheid en hoe goed we met z'n allen zijn om dat litteken te verstoppen. 
Ik vond het een hartverwarmende avond. Het was zo een rustig, mooi, open gesprek met zoveel herkenning en erkenning. Aan de hand van oefeningen gingen we in op bepaalde facetten, alles kon en mocht verteld worden. Soms met een lach, maar ook met veel tranen. 

Het heeft me diep ontroerd, maar vooral zoveel deugd gedaan. Ik kijk vandaag naar mezelf en ons gezin en ben misschien nog gelukkiger en dankbaarder dan gisteren. We hebben een ontzettend mooi gezin. Ik heb voor het eerst geleerd dat dat litteken dat het niet hebben van die baby van ons twee, dat dat bij ons gezin mag horen. Dat daarover een verhaal mag worden verteld. Dat het een mooie plaats mag hebben in mijn hart en er mag blijven. 

Ik heb geen kindje verloren hé, zei ik dan... en voor het eerst zei er iemand toch wel Sofie, jij hebt een kindje verloren, je mag daarom rouwen en erover vertellen.
Ideeën en verhalen kwamen naar boven, mooie getuigenissen, herinneringen, ...

Dus ik ben dankbaar, ontzettend dankbaar voor die avond.
En ik weet dat het voor mij een soort van bevestiging is van mijn aangevangen tocht en ik ben ervan overtuigd dat het door het verdriet en de langverdrongen tranen mooie dingen gaat brengen. 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten