woensdag 28 maart 2018

Grijs

Daar waar het schrijven en praten me vorige week op een wolkje deed zitten, valt de regen nu letterlijk maar ook figuurlijk met bakken uit de lucht. 
Ik kan het niet benoemen, niet verwoorden, ik weet niet waar het precies ligt maar er hangt een donkergrijze wolk boven mij. Liefst zou ik iedereen wegduwen en de deur heel hard dichtslaan en barricaderen. Of zou ik net het tegenovergestelde willen? Dat laatste toegeven daar ben ik niet goed in, maar het zou kunnen.

Is het het uitblijven van de lente waar ik onwaarschijnlijk naar verlang. Is het de bijna ondragelijke spanning om te kunnen vertrekken naar mijn vriendin, 3 jaar lang ging het goed maar nu het zo dichtbij is, wil ik me eigenlijk alleen maar nestelen daar en me overleveren aan vriendschap, liefde en zorg. 
Is het het bekijken van al die opgenomen adoptieprogramma's die door merg en been snijden. Die ons niet doen twijfelen, maar die ons duidelijk maken hoe die rugzak er altijd zal zijn, hoe erg die kan gaan wegen in de pubertijd of jong volwassen leeftijd. Is het herinneringen onbewust die opspelen... 

Ik heb geen idee, ik word er ongelukkig van. 

Ik probeer te kijken naar elke paasbloem die zachtjes in knop komt, ik zie de bomen die zachtroze kleuren om ons aan te kondigen dat onze appelboom weldra ook in bloei zal staan... De appelbloesem. Elke lente gaf hij me hoop. Sinds we hier wonen en de kinderwens zo intens beleven, gaf de appelbloesem me moed. Ik had altijd een winter overleefd en het zou wel goedkomen. De volgende poging zou lukken, we zouden plaatsjes winnen in adoptie-wacht-land. 

In IVFs kwam het nooit goed maar we begonnen wel de adoptiecursus in de lente nadat we de streep trokken onder de fertiliteitsbehandelingen in een lange troosteloze winter.
We kregen goed nieuws over Tame toen de appelboom in bloei stond en schoven naar de top 10 toen we wachtten op Lidiya. 

Wat verwacht ik dit jaar? De knopjes die ik tekende aan mijn boom met dode tak, nieuw leven, hoop en energie die groeit uit stapeltjesverdriet.  

1 opmerking:

  1. Carlos die terug gaat naar Colombia met zijn adoptiemama sneed bij mij door merg en been. Omdat het verhaal van Carlos keeldichtknijpend dicht bij Mitte komt. En mij keihard tegen mijn hoofd sloeg. Blijf begrijpen. Blijf praten. Blijf rustig. Blijf geduldig.
    Ondanks woede, agressie, en drama.

    Die rugzak....

    BeantwoordenVerwijderen