zaterdag 17 maart 2018

Gesprek

Gisteren schreef ik een stukje over het nieuwbakken boek van Heidje Martens, "Geen kind of een vreemd kind" en hoe het me had gebeten in die eerste pagina's. 
Omdat ik haar inleidend gedichtje meteen in z'n geheel hier deelde, voorzien van mijn commentaar, besloot ik haar oprecht een berichtje te sturen. Met mijn gedachten erbij.  In tijden van sociale media staat iedereen als het ware binnen handbereik dus kon dat ook zomaar. 

Een paar uur later zoemde mijn telefoon met een berichtje van haar. En een reactie. Ik deel  ze graag -met haar toestemming- en integraal. De reactie kwam vooral op het stukje over het kraambezoek


Beste Sofie, ik heb me de haren uit het hoofd getrokken bij het lezen van bovenstaand stukje. Hoe prachtig en juìst verwoord ! Mocht ik het gelezen hebben bij het schrijven van mijn boek, ik had het gelijk geplagieerd ! Dankjewel om mijn boek 'Geen kind of een vreemd kind?' te vermelden. Vandaag hoorde ik van de uitgever dat er een tweede druk komt. Infertiliteit heeft dus nood aan vertellers. Jij doet dit op zo'n ontwapenende manier, echt knap ! Ook fijn dat je het boek stukje bij beetje leest. Ik hoor van vele lezers dat ze het in één ruk uitlezen (het leest blijkbaar als een 'thriller'), maar ik heb er zoveel tijd in gestoken dat het haast jammer is dat het zo vlotweg wegleest. Ik vind jouw blog op vele punten erg herkenbaar. En moedig. Je zou er zelf een boek moeten over schrijven ! Gewoon doen ! Hoe mijn boek eindigt, ga ik hier niet verklappen. Elk adoptieverhaal is anders. Iedereen beleeft het op zijn eigen manier. Maar wees maar zeker dat je nog veel gaat herkennen. Ik heb er jaren over gedaan om het uit te geven. Niet dat er geen belangstelling was van uitgeverijen. Maar gewoon: dat deel van je leven zomaar uit handen geven, dat was vele jaren toch een brug te ver. Want àls je het dan doet, dan moet je het goed doen, én volledig. Met alles erop en eraan. De infertiliteit beslaat vijftig pagina's van het boek. Bij mijn eerste manuscript waren het er hoop en al vijf. Tot iemand me erop attent maakte dat het boek lang niet volledig zou zijn als die periode herleid werd tot een voetnoot. En dus ben ik herbegonnen. Met alle ups en vooral de downs, die er overvloedig waren. Niet gemakkelijk. Zolang je dat aan je terrastafeltje schrijft, is het veilig. Maar daarna moet je het loslaten. Je zal het wel herkennen hoe dat voelt. Maar alleen zo kunnen we het taboe doorbreken. En misschien andere koppels helpen om er doorheen te geraken. Ik ben alleszins blij een bondgenoot gevonden te hebben ! Keep going !


Het zijn berichtjes als deze die een hart onder de riem steken want om heel eerlijk te zijn, soms twijfel ik, dan denk ik "wat als ik toch die ene emo-kip ben die hier nog altijd over maalt. Waarom doe ik niet gewoon door, dankbaar voor mijn 2 prachtkids en mooie gezin.?!"

Anderzijds weet ik diep vanbinnen dat ik niet alleen ben en het helpt me dus ik schrijf verder.

Mijn man zei "toch gek dat ze je meteen antwoordt"... waarop hij meteen zei "of neen eigenlijk niet", sinds we adopteerden maar ook sinds de infertiliteit weet ik (weten we) dat het een soort onzichtbare connectie is.

Alle adoptieouders - of bijna- die we kennen - en het is een klein wereldje dus je kent er heel veel- hebben een soort wederzijds diepgaand respect, die glimlach die zegt " ik weet het, ik begrijp het", een soort zachtheid en puurheid, een lak aan machogedoe en flaneermodus. Een soort back to basics en die basics zijn dan de liefde voor onze kids, respect voor hun rugzak en roots, een soort dieperliggend "laissez faire laissez passer en laat ons zitten en een koffie drinken samen". Een soort "ik hoef het niet altijd uitleggen". Zalig is dat.

Maar anderzijds heb ik dat ook wel met mama's met vruchtbaarheidsproblemen, zij die er zachter door werden achter de façade. Sommigen laten de façade nooit of te nimmer varen en zijn te sterk geworden. Maar goed die anderen dus. Eigenlijk zijn ze overal. Ook zij hebben een soort extra begrip, een blik in de ogen die zegt "ik weet waarom", we zijn soms extra zacht of extra bezorgd naar de kinderen omdat het huisje tuintje boompje niet vanzelf kwam. We weten van elkaar dat het verhaal met horten en stoten liep.


Dus dat Heidje me zou antwoorden dat wist ik :)

Geen opmerkingen:

Een reactie posten