woensdag 7 maart 2018

Gesprek

Vandaag had ik mijn maandelijkse klankbordsessie, professioneel. Vooraf wist ik niet goed wat ik ging vertellen, dat hoeft ook niet. Maar eens daar in die ondertussen vertrouwde ruimte met blik op de weilanden, in de zetel waar ik met tussenpozen al 10 jaar zit, komen de woorden vanzelf. Eerst zonder emotie en dan af en toe overwelmd door emotie. Ik ging opgeladen buiten, met vragen, met inzichten en vol van verhaal. Eigenlijk zou ik dan meteen naar een rustige plek moeten gaan, schrijven of praten. Maar in daily life moet je dan snel langs de winkel, zit je man in meeting en moet je een half uur later alweer taterwaters van school halen. Daarom noteerde ik steekwoorden. Om niets te vergeten.

Ondertussen kreeg ik hoofdpijn, warm en koud en vroeg ik me af of mijn lichaam er even genoeg van had...
Ik mag niet vluchten daar zijn we het over eens. Ik voel mezelf in relax, het is ok modus gaan en dat gingen we niet meer doen, we zouden verderwerken deze keer tot er voldoende deuren geopend zijn en tot er heel wat stenen stapeltjesverdriet zijn verbrokkeld of weggevallen.

Ik vertelde over mijn gesprekken doorheen de maand, over herinneringen, over mijn lichaam en de confrontatie ermee. 

Wat ik hier een paar berichtjes geleden vertelde over de buik die tonnen lijkt de wegen en zich naar voren duwt, mijn berusting in de kilo's teveel omdat het toch maar "lichaam" was... we gingen er dieper op door en spraken over de buik die jaren mijn buffer en stootkussen was. Opgekropt verdriet ook. En de beslissing vandaag om kordaat maar zacht te kijken naar mijn voeding en meer te bewegen wat resulteert in een paar kg's minder. En vooral wat dat dan weer met me doet emotioneel. 

Want met elke dag die ik dapper ben in mijn voeding en de weegschaal die gunstig tikt, komt er ook wel heel veel gevoel. Ik heb het nog niet gedaan maar wat zou het met me doen om gewoon naakt voor de spiegel te staan en te kijken. Om eerlijk te zijn, ik denk dat dat een ware emotionele confrontatie zou zijn. Ik herinner me uren hydraterende creme smerend vroeger lang voor... 
"Zie je lichaam graag, verzorg het ...", hoor ik dan maar dat wat zo evident lijkt is voor mij een ontzettend grote stap. Dat lichamelijke blijft een grote pijler. 

We bespraken een paar wildere idee├źn, gesprekken met bepaalde mensen, een schrijfuitdaging... iets wat me triggert maar nog te bang maakt. 

En we gingen terug in de tijd waar het speelse en leuke seksuele plaats maakt voor de broedmachine en alles aan sexualiteit stress wordt. Ontspanning wegvalt maar vooral het speelse, het kunnen grapjes maken, het luchtige. 
En hoe dat potvolkoffie veel te weinig wordt besproken door de fertiliteitsspecialisten of helemaal niet zelfs.

We spraken over zachtheid, verbinding maken, zelfzorg en geluk. Over de liefde voor onze kinderen en dat niets te maken heeft met mijn schaduwverdriet. Over het taboe daarrond.

Zoveel nam ik mee naar buiten, klaar voor meer stapjes, niet weg van mijn deurtjes maar terug ernaar toe.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten