vrijdag 16 maart 2018

Een boek

Ik kocht een boek, we hadden het erover of we hem al dan niet zouden aankopen, de vriendin en ik. Want de titel en het inleidend tekstje brengen een insteek die niet helemaal de onze is 

Geen kind of een vreemd kind?

Jarenlang gehoopt, gedroomd, 
gehuild en gelachen
jou gemist in duizenden gedachten
over jou en ons

en altijd weer: dat wachten

Maar kijk, nu ben je er
zeldzaam lief en dichtbij

En al dat wachten ...
in al die duizenden gedachten...
Het is eindelijk, 
Eindelijk voorbij

(Tekst van Heidje Martens, uit "Geen kind of een vreemd kind")

Mijn verhaal is anders. Mijn verhaal gaat over het litteken dat blijft ondanks het mama worden. Het litteken van de biologische kinderloosheid, de infertiliteit. 
En dat is niet opgelost met het moederschap, na al die jaren van gelukkig mama zijn, wil ik dat stapeltjesverdriet toch nog in de ogen kijken.

Ik besloot om het boek te bestellen en nu steekt het mijn ogen uit. Het lijkt me te roepen omdat het in de eerste 25 pagina's die ik al kon lezen, zalig herkenbaar is. 
Herinneringen die ik had weggeduwd, komen terug. Op elke pagina viel ik manlief lastig met "zie je ze schrijft het hier ook, weet je dat nog?!" 
Dus ik wil lezen, maar ik ben zo'n moeilijke lezer zeker in boeken waar mijn hart wordt meegesleept, er moet rust zijn en liefst geen risico op "Mamaaaa?!" of tv of ... 
Dus ik oefen geduld en ondertussen geniet ik van de eerste 25 pagina's in mijn hoofd, zij die me soms terug katapulteren.

Of we het eens gaan zijn over het afsluiten van de wens op het einde dat weet ik niet, maar het is elk zijn verhaal, een andere kijk of invalshoek hier en dat is goed want we ervaren dat verdriet of dat intense moederschap vandaag heel anders allemaal.

Maar mocht je hem dus tegenkomen dat boek, neem het mee. 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten