vrijdag 16 maart 2018

De wieg

Gisteren ging ik opruimen op zolder, verderwerken aan wat een project tussendoor is, en daar stond ze, de familiewieg van mijn man. Een heel klassiek stuk.
Ik die altijd als meisje en jonge vrouw had gedroomd van zacht roze en mooi ingerichte kinderkamers vond het in het begin misschien wel moeilijk, die familiewieg. 1 keuze minder om te maken in het nest, ik moest deze erin passen.

Het is iets waar ik nog altijd door wordt vertederd, maar wat me tegelijk ook altijd steekt, foto's van mooie en gezellige babykamers, waar de liefde van afdruipt, die geborgenheid en zoveel liefde tentoon spreiden, een heel hoog nestgehalte.
Door de sociale media leven we vaak mee met bloggende of instagram-mama's. Ik ook, ik vind het heerlijk. Als ze zwanger worden, neem ik een beetje afstand. Buikenfoto's, aftelmomenten die kan ik weg swipen. Babyfoto's bekijk ik zonder gevoel. De muur veilig hoog. Vanaf ze een jaar zijn, wordt het veiliger merk ik, dan kan ik reageren of zelfs vertederd zijn. Dan kan ik lachen en meeleven.

Onze kinderen waren beiden 2,5 toen ze thuis kwamen en soms zegt dat adoptiemama-vriendin wel eens dat ook daar natuurlijk een verschil zit. Vele adoptiemama's rond me kregen een babytje thuis en de zorg voor dat babytje is net iets anders. Die kan je nog in een draagzak leggen, die mag je nog de fles geven ... Die fase heb ik grotendeels overgeslagen. 
De dochter krijste moord en brand bij het kinderbedje en heeft er geen minuut in geslapen, ze sliep op een matras op de grond naast ons bed en vooral tussen ons tot ze met ministapjes in haar eigen bedje ging liggen. 
Zoonlief was met zijn 2,5 al een flinke brok maar sliep wel maanden naast me in dat kinderbedje, maar een babygehalte had hij niet, hij was dapper en wilde alles zelf doen, ik mocht hem niet wiegen of vasthouden bij het slapengaan. 

Baby's en wiegen.
Ze stond daar te blinken. En ze blijft. Ze komt in het deel "voor de kleinkinderen" compleet met lakentjes die ik nooit heb mogen uitpakken. Ik zal ze met veel liefde aanprijzen aan onze kinderen, tenzij ze net als ik dromen van andere mooie nestjes. Maar dat ik als oma vertederd aan de wieg zal staan, stiekem gaan kijken en nog eens en nog eens dat weet ik zeker. En ik hoop dat mijn hart dan helemaal open kan, dat ik een baby kan opnemen en kan voelen. Tot op de dag van vandaag ben ik bang voor dat moment, wat dat met me zal doen. Maar ik ben op weg, dapper op weg.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten