zaterdag 17 maart 2018

De wachtkamer

Fertiliteitsbehandelingen, in welk stadium ook betekent wachten. 
Bij de gyneacoloog voor je follikelmeting, in het lab voor de bloedname, in het fertiliteitscentrum zelf klaar voor je pick up, terugplaatsing of injectie, bij de labo's voor papa's die hun zaad komen doneren. Oneindig veel wachten met gevoelens die tot aan je lippen zitten. Een hart dat bonkt van angst, hoop, verwachting. En altijd tussen die mama's en papa's een doodse stilte, bijna niet durven opkijken. Niet uit schaamte want je bent blij, blij dat je niet alleen bent, blij te zien dat dik en dun er zitten, de arbeider en de hot shot, blanken en kleurlingen, Vlamingen en anderstaligen, ... en toch voel je je zo eenzaam en bang en alleen. 

In onze tijd was er nog geen smartphone om je in weg te steken. Je bladerde in magazines zonder iets te lezen, je probeerde niet op je klok te kijken en je nerveus te maken omdat ze je verwachten op je werk of omdat je gewoon NU wil geholpen worden door die huizenhoge druk of nervositeit die door je aderen giert. 


Hoe mooi zou het zijn om de wachtkamers in te richten als de nieuwste gezellige koffiebars. Met van die heerlijke loungestoelen, waar je misschien met je hoofd bij manlief op schoot kan liggen, waar je een sfeer ervaart die liefde en warmte en geborgendheid kan geven, niet kil is. Waar je misschien niet op een rij zit maar gewoon in groepjes en hoekjes. Zou dat niet meer rust brengen?


Soms zaten we gemixt met bolle buiken of bij het labo met zwangere dames die kwamen voor suikertesten of wat het dan ook was. Zelf ben je panisch voor de nieuwe bloedtest want de waarden moeten goed zitten, neen druk ervaren we niet, ... en naast je zit dan zo'n bolle buik. Ik weet in praktijk is het niet mogelijk dat allemaal te scheiden, het maakt deel uit van onze wondere wereld. Maar het zijn herinneringen die bovendrijven. 


Het ziekenhuis dat je weer verlaat, meestal alleen want je kan niet allebei te laat op je werk komen voor de zoveelste bloedname of follikelmeting. Voor prikjes en checks. In je auto stappen en je dag aanvatten, terwijl je eigenlijk in je bed wil kruipen en wil wakker worden op het moment dat ze je bellen met het resultaat. Je wil je opsluiten in een bubbel van stilte en veiligheid, geborgen en geliefd. Iemand die je haren streelt en zegt " het niet erg, laat je gaan, ik ben bij je en ik houd je vast zolang je mij nodig hebt"

Geen opmerkingen:

Een reactie posten