vrijdag 2 maart 2018

De rebel en de spiegel

Het hele verhaal hier komt er net voor ik 40 word en ergens weet ik dat het samenhangt. De onbewuste terugblik. Waar zijn die 10 jaar naartoe? Meer dan 10 jaar...
Ik weet hoeveel ik onbewust heb opgeofferd voor onze kinderwens, ik en manlief, ik en de pluszoon, ik en de 2 chocolaatjes.

Niet mee gaan skiĆ«n want ik zou in een poging kunnen zitten of pril zwanger zijn, neen geen citytrip nu want wat als, maar vooral emotioneel zo overspoeld zijn door dat verdriet en machteloosheid. 
Leven met de rem op dat is het zeker, of kijken door een bedampte bril. Intens leven en genieten wordt zeldzamer. Gek doen en schaterlachen wordt zeldzaam. 

Soms heb ik daar intens spijt van als ik nu terugkijk want ik krijg die jaren met manlief niet terug, waarin we meer hadden moeten genieten, onbezonnen en die kinderwens rustiger hadden moeten afwachten. 
Ik heb spijt van de huilbuien en de "laat me met rust" momenten in ons toen kleine gezin met de pluszoon. Het verdriet dat hij heeft gezien. 
En voor de twee chocolaatjes... ik ben een intense mama geworden, een moederkloek met grote voelsprieten naar hun emotionele welzijn toe en dat is super maar ik ben ook te weinig losbol soms, teveel in de rugzak.

Met spijt weet ik dat ik niets ga kopen dus het kan vanaf nu alleen maar anders. 
Daarom zie ik een soort van rebellie. Meer me-time vragen (daarom nog niet nemen), ons gezin vaker in die cocon houden, liefst afspreken met mensen die me heel genegen zijn ipv losse babbels over wat niet belangrijk is, ...

Maar ook goede dingen, het schrijven hier en het praten hebben gemaakt dat ik abrupt op de rem ben gaan staan en plots in de spiegel gekeken heb. Plots kunnen de kilo's eraf en houd ik wel een beetje vol. Mijn man kijkt met verwondering. Ik ga proberen om te kijken en te leren houden van, trots te zijn, misschien eens de lente in te gaan en blij zijn over wie ik ben.
Gek genoeg brengen zinnen als dit veel tranen. 
Ik weet dat hij me graag ziet zoals ik ben, ook al mag dat met kilootjes minder. Maar ik moet de vrouw in de spiegel ook eens graag zien. En kunnen zeggen "je ziet er best ok uit"
Je lichaam niet graag zien is makkelijker als er heel wat opmerkingen zijn. 
Dus die stap komt er wel en dus wordt mama een beetje rebels. Zelfzorg en me time net voor tram 4 stopt.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten