vrijdag 9 maart 2018

Alive

Na mijn gesprek maandag loopt mijn hoofd overvol. Ideeën. Willen praten. 
"Je bent een olifant in een porseleinkast", zei een collega vandaag. Manlief zei me ongeveer hetzelfde. Dat is omdat ik met zoveel echts en belangrijk in mijn hoofd zit... al het andere gezwam en de fluwelen handschoentjes die je soms moet hanteren om een ministap verder te gaan, zijn teveel. Ik wil mijn tijd steken in iets nuttig en dan is oponthoud een moeilijke. Dus heb ik gedaan wat ik moest doen, eerst mijn hoofd legen, springen in het diepe zonder teveel na te denken en dan mij geexcuseerd waar ik te kort door de bocht wat brokken had gemaakt. Op het werk wijselijk de mensen een fijn weekend gewenst en gezegd dat ik maandag terug ben. 

Ik heb een boekje genomen, een mooie pen en ben beginnen te noteren. Ideeën. Ben naar de kapper geweest, heb mijn haar -waar ik aan het sparen was- terug weer korter laten snoeien en besloten dat het positief op weg moet. De energie die vrijkomt door de herinneringen en het verdriet moet ik omzetten in iets positief voor onze kids, voor de mama's die worstelen met schaduwverdriet.  Hoe dat weet ik nog maar heel vaag maar het bruist wel. 

Soms vertel ik en zie ik manlief kijken met ogen die zeggen "zou je dat nu wel doen...", soms kijkt hij ook met de ingenieursblik en zegt hij "ja dat weet ik niet zo goed of ik dat zo zie -als het nogal fluffy is- maar hij doet zijn best en dat vind ik super. 
Het doet ons lachen in het midden van de tristesse.

Gisteren kreeg ik een berichtje
"Lieve S,  je blog ontroert me,  raakt me, zet ook dingen bij mij in beweging. Bedankt daarvoor. Liefs "
Dat verwarmt mijn hart want ik wil niemand aan de rand van de afgrond zetten, om te kijken naar die put en wat daar allemaal ligt. Ik wil ons eigenlijk gewoon sterk genoeg maken om erover te praten en te huilen. En ons dan achteraf veel zachter maken. En als mijn schrijven daar zo'n klein puntje tot kan bijdragen dan  vind ik dat heerlijk.

Zo deed ik deze week een heel straffe stoot. In een moeilijke relatie -al 14 jaar lang- had ik deze week een oprecht gesprek van mama tot mama, puur en rustig. Wat ons in die 14 jaar nog niet was gelukt met deze zachtheid, wederzijds respect maar vooral ook kwetsbaarheid. En achteraf stuurde ik zomaar een even gemeend berichtje om te bedanken hiervoor. Toen ik dat vertelde aan mijn professioneel oor en mijn manlief keken ze beiden even met verbijstering en wist ik dat het goed zat. 

En dan denk ik aan Brene Brown en het boek dat ik kreeg over De kracht van kwetsbaarheid. Ik moet er nog in beginnen lezen maar ik zag al een tedtalk  van haar en ze ontroerde me net als ze me deed lachen. (https://www.ted.com/talks/brene_brown_on_vulnerability?language=nl)

Kwetsbaar kunnen zijn legt de bodem voor hartelijkheid. Zou dat niet mooi zijn, soms droom ik ervan om zo'n lieve zachte mama te zijn, zo'n kloek van wie het huis altijd openstaat en waar de gezelligheid en de warmte van afspat. 
waarschijnlijk ga ik aan mijn oren getrokken worden voor deze opmerking
Maar ik droom van meer zachtheid. Minder strengheid. Nog meer warmte. 




Geen opmerkingen:

Een reactie posten