maandag 26 maart 2018

Adoptie, een gesprek met de kids

Tussen het schrijven door wordt ik een beetje teruggekatapulteerd in onze adoptieherinneringen, dat komt door het boek "Geen kind of een vreemd kind" dat me in de ban houdt. Ik zou liefst non stop doorlezen ... het brengt herinneringen, bedenkingen, stof tot nadenken. 
Ik geniet ervan om erin weg te zinken.

Daarnaast bekijken we de reeks "Eindelijk thuis" op de Nederlandse televisie, steevast samen, manlief en ik. Ik blijf erbij dat geadopteerden van 20+ een ander type adoptieouder hadden (vaak) dan dat wij dat vandaag zijn. Doen wij het beter? Geen idee. Wij lezen veel en veel meer tussen de lijnen door, we zijn meer bezig met hechting, met emoties, met roots maar misschien teveel. In ieder geval geeft elke reportage stof tot praten onder ons twee.

Ook dat is goed, ook dat zet aan tot nadenken. 

Het adoptieverhaal draagt zeker bij tot het stapeltjesverdriet, vallen en opstaan, hopen en diep diep diep gaan. Maar het is tevens ons grote geluk, het maakte ons onwaarschijnlijk veel rijker in emotionele zin, in diepgang en puurheid. De immense liefde, de intense vriendschap met andere adoptieouders en het nest dat mijn man en ik bouwden voor onze kinderen, allemaal potjes geluk.

We zijn altijd heel erg open geweest over de adoptie, gebruiken ook alle termen die daar bij horen, zij het op onze manier. Het huis met de verzorgsters ipv het weeshuis, dat komt niet vaak aan de orde en klopt vaak ook niet. Buikmama of mama Ethiopië. Geadopteerd nog voor ze het konden uitspreken ... 

Vandaag zaten we bij het fruitmoment met z'n 4tjes aan tafel en ging het plots over broers en zussen. Plots vroeg mijn man "Zouden jullie graag nog een broertje of zusje hebben"... Het leek alsof hij met scherp schoot, mijn tranen prikten meteen. Wat zeg je nu?! Maar anderzijds zo'n onrmale vraag. Beiden willen ze blijkbaar nog een zusje. ...
Na een paar minuten kon ik me herpakken "Jullie weten dat dat niet kan hé"... Waarom niet eigenlijk mama?
Daar zat ik. 

Wel... mama en papa wilden heel graag een baby maar na lange tijd en zelfs hulp van de dokters blijkt dat dat niet kon. Waarom weten we niet en dat heeft ons verdriet gedaan maar nu zijn wij zo ontzettend dankbaar en overgelukkig met jullie, jullie groeiden niet in mijn buik maar in ons hart, we waren al verliefd op jullie voor we jullie in onze armen hadden.
Zoiets volgde er. Zijn er juiste woorden? Neen. Ging het vlot? Neen. Denk je achteraf ik had zus of zo moeten zeggen? Tuurlijk. 
Maar openheid en oprecht zijn is ontzettend belangrijk dus was het een mooi gesprek.

We haalden de PC erbij en keken filmpjes. Ik zag mezelf buitenwandelen, het tehuis uit met zoonlief, nummertje 2. Ik was vergeten hoe ongelooflijk emotioneel ik was. De zoon glimlachte, keek rond en keek nooit meer achterom. Ik kon mezelf niet bij elkaar houden. De tweede procedure was een zware en alle emoties kwamen los.  Mooi om terug te zien, confronterend ook, maar het samen bekijken en praten is het allermooist.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten