zaterdag 3 februari 2018

Tekstje


Ik kreeg dit tekstje toegestuurd, ze moesten aan me denken...
Herkenbaar oh ja. Maar niet alleen voor mij. Herkenbaar voor veel lieve adoptiemama's rondom mij. 

Als je wens in vervulling gaat na zoveel jaren
Als je je kindje in je armen sluit na jaren aftellen, na een rollercoaster van emoties, ... 
Dan wil je 1 ding "koesteren"
We zijn bijna allemaal tot op het tandvlees gegaan voor onze kids. Het aftellen, de hoop en teleurstelling ook in zo'n wachtperiode maken je moe. De euforie erna geeft je vleugels. Maar ze slapen meestal slecht. Durven niet vertrouwen, hebben verlatingsangst, het zijn kwetsbare vogeltjes en ons moederhart wil nog maar 1 ding en dat is zorgen. 
We aanvaarden de hulp alleen als de dokter ons zegt dat we wel moeten blijven functioneren, dat we soms eens moeten doorslapen. Hoeveel van ons gaan zomaar eens een paar dagen weg met manlief bv. Neen onze kids komen eerst, hun basis moet zo sterk en zo breed worden en dat gebeurt niet in een maand of een jaar.

Zo was het ook toen ik bij de therapeute van de jongste zat en ze me vlakaf zei 
Dat verdriet van jou, bij wie kan jij terecht?
Wanneer ga je eens voor jezelf zorgen?
Als jij niet voor jezelf zorgt, dan duw je je zoontje weg. Hij die nu na meer dan een jaar zo'n positieve stappen heeft gezet, klaar om zich te hechten, jij duwt hem nu weg omwille van je eigen verdriet.
Ik ben buiten gegaan als een zombie. Maar het was toen dat ik wist dat het genoeg was. Ik ben supermama niet. Ik moet ook zorgen voor mezelf. Als ik het niet volhoudt, als ik zelf niet gelukkig ben of rustig kan zijn, dan kan ik niet zorgen voor mijn kinderen zoals ik dat zo graag zou willen. 

1 opmerking: