zondag 4 februari 2018

De kids

Zie ze lopen, onze twee wonders, ... er gaat zoveel door mijn hoofd of om in mijn hart als ik hen zo zie, de hulpeloze vogeltjes die ze waren en de twee prachtkinderen vandaag. Beiden bruisend, vol pit, gouden hart, passioneel, oh zo kwetsbaar

Dat we hen ouders mogen zijn dat is onwaarschijnlijk mooi, dat is ons grootste geschenk.

2 jaar en 9 maanden hebben we gewacht op onze dochter. Ze was 2,5 toen ze thuis kwam, maar slechts 76,5cm groot en in alles te vergelijken met een grote baby. We kijken vaak terug naar haar filmpjes omdat ze daar zo van geniet en dan kijk ik terug naar dat kleine ukje dat onze hele wereld ondersteboven zette. Ze klampte zich aan mij vast, moest van papa niet weten als het op zorgen aankwam. Ik mocht mijn ogen niet sluiten in haar bijzijn, panisch werd ze dan. Ze wilde niet inslapen zonder mij en opende met haar 6e zintuig meteen haar ogen van zodra ik durfde weg te sluipen. Na een paar maanden was ik leeg en stopten we haar bv dag om dag om de beurt in bed ook al krijste ze "Mama" en zat ik met tranen in mijn ogen beneden. Vreselijk.
Overdag waren we altijd samen. Tot ze naar school ging - 9 maanden na thuiskomst - was il altijd bij haar. We genoten samen en waren enorm hecht. Intens verbonden. Ik had tijd om 101 dingen met haar te doen, altijd zorgen, genieten, knuffelen, niets was teveel.

Bij de zoon was het traject anders. De wachtperiode veel zwaarder. Door de keuze voor een special needs was het wachten slopender, meer onverspelbaar. Tot de dag dat je een rapport krijgt met medische termen, mogelijkse pistes. Foto's want ik moest zien wat er medisch mis was. Op een  van de foto's zag ik zijn gezicht -wat eigenlijk niet mag- op een ander zag ik een naam. Ik wist toen al dat hij onze zoon zou worden. Wat het ook ging zijn, hoe zouden we Neen kunnen zeggen tegen dit "dossier".
6 slopende weken met telefonisch pendelen elke dag tussen de adoptiedienst, artsen en professoren hier in België van via de adoptiedienst, de verantwoordelijken in Ethiopië.
Twee maal heb ik gezegd " we stoppen, we kunnen dit niet, ik ben op " en toen nam mijn man over, we gingen door.
Na 6 weken zei de professor " gelet op uw grenzen en rekening houdend met wat we kunnen afleiden uit de onderzoeken in Ethiopië, kan u JA zeggen" Nog eens 5 dagen later kwam de verlossende telefoon van de adoptiedienst met de officiële toewijzing. 2,5 maand later hadden we hem in onze armen en nog eens 5 weken later waren we samen thuis.

Hij moest zoveel zorg krijgen, kine, stimulatie, zorg... 
Maar altijd wilde hij zelf alles doen, hij was te sociaal, was baas in alles wat hij deed, hij stond aan het roer van zijn schip en niet wij. Een harde noot tot vandaag. We zetten stapjes in hechting maar het is anders dan bij dochterlief. 
Hij is een grotere knuffelbeer, heeft een zachter hart maar durft niet loslaten. Zij is kwetsbaar maar oh zo een vechter. 

Onze kids


Geen opmerkingen:

Een reactie posten