donderdag 15 februari 2018

Recharged

Zaterdag late namiddag, het vliegtuig neemt een bocht over de zee, stralend blauw, de zon schijnt over het strand en mijn metekind en dochter kijken arm in arm naar buiten helemaal happy over onze citytrip. Mijn ogen vullen zich met tranen. Van geluk.
Het zal niet de laatste keer zijn in de dagen die volgden.

Hoe heb ik genoten van hun gegiechel, hun plezier, hun knuffels...
Hoe verbaasd was ik soms over mijn de verhalen van mijn dochter en haar geweldige gevoel voor humor
Hoe heb ik genoten van mijn metekind en onze tijd samen

Ik werd vaak overspoeld door veel gelukzaligheid, klein geluk en dankbaarheid.
Mijn metekind is 14 en vanaf ze klein was, is ze de zon geweest in ons huis, oneindig veel logeerpartijtjes, met haar ging ik op stap, met haar deed ik meisjesdingen en haar kon ik vertroetelen en knuffelen. Vandaag is ze nog steeds mijn poppemie, een bijzondere band.
Onze dochter zag ik los van huishoudelijke zorgen, los van must do's, los van de broer die er tussen roept of hun gekibbel, zalig.

Mijn batterijen zijn opgeladen en ik weet, ik ben een gelukkige en dankbare mama




Geen opmerkingen:

Een reactie posten