woensdag 28 februari 2018

Oprechte compagnon

Het was even stil. Een mooi fijn weekend, lui en knuffelzoekend. Het deed me deugd, ik had geen zin in meer. Dat heb ik geleerd in de afgelopen 1,5jaar en misschien nog het meest in de afgelopen maanden; als het batterijtje plat is dan krijgt het herladen prioriteit.

Zondag had ik een fijn gesprek, een druk familiefeest, veel -teveel- mensen. Maar zoals in alle situaties probeer ik mijn voelsprieten te volgen en kies ik selectief mijn gesprekspartners uit. Soms zijn dat veilige small talk'ers, soms erger ik me blauw aan small talk. Maar meestal zijn het mensen die puur en open zijn, kunnen luisteren en ook gevoelenswijsheid hebben.
Als ik zo iemand treft dan krijgen ze dus tegenwoordig ook een open antwoord op de "hoe is het". Ik kwam goed terecht en begon mijn verhaal over schaduwverdriet, de blog, de afgelopen maanden, over mijn clash met de jongste, over mij en manlief en hoe we daarin staande blijven.

Ik kreeg oprecht luisterende oren, een knuffel en lieve woorden. Maar hoe doe je dat? Hoe trek je je lijn als je niet wilt afspreken? Aanvaarden mensen dan dat je gezinstijd wil?
Dat vond ik een straffe vraag. Sinds oktober 2016 hebben we ons in de cocon gezet omwille van de hechtingsstoornis, eerst voor 6 mnd en dan voor 9. Hoe langer hoe meer werd ik eerlijk en vertelde ik erbij dat mijn batterij leeg was, dat ik me niet kon opladen voor bezoek. Aanvaarden mensen dat? Neen niet allemaal. Maar nooit in je gezicht. Je voelt het in kleine dingen, opmerkingen, blikken, minder berichtjes maar ik kan het wel plaatsen. 
Voor mij zijn die lieve mensen dan vandaag geen partner op mijn route, ik ben er niet boos om, verdrietig soms  wel maar wie weet pikken we elkaar ooit weer op voor de goedlachse makkelijke tijden, als ik meer kan geven dan nemen. 

Diep gaan en in de spiegel kijken, brengt veranderingen mee in je intieme kring maar eigenlijk is dat alleen maar een verrijking ... 


Geen opmerkingen:

Een reactie posten