maandag 5 februari 2018

Namen

Al van toen ik heel jong was, wist ik - ik was enig kind - dat ik heel graag mama wilde worden. Liefst een jongen en een meisje. Ik had het allemaal al in mijn hoofd. Trouwen op mijn 22 en mama op mijn 27. Ook namen had ik al Christopher en Charlotte.
Christopher was een probleem want mijn vriendin in het middelbaar wilde die naam ook en was het dus zaaks om als eerste aan die kinderen te beginnen...

Het liep helemaal anders, op mijn 22ste studeerde ik nog en het pad van de liefde liep niet over rozen. 

Toen ik samen was met mijn huidige manlief wisten we meteen dat we beiden een grote kinderwens hadden en er niet te lang mee wilden wachten... 
Christopher had afgedaan en plaatsgemaakt voor Louis of Emile. Charlotte bleef overeind.

Als je heel graag kinderen wil dan leef je deels altijd in een soort van angst, toch na een tijdje want je ziet overal potentiĆ«le bolle buiken. Als je begint aan het fertiliteitstraject nog meer. 
Op een dag kwamen schoonbroer en schoonzus een zwangerschap aankondigen en 9 maanden later werd Lotte geboren. Het was alsof mijn hart stilstond... op zich is het misschien iets klein vergeleken met wat er echt toe doet maar dat onze naam moest afvallen, was een extra klap. Weer een soort van boosheid, waarom was het ons nu niet gelukt, dan hadden wij zo'n kleine Charlotte kunnen aankondigen. 

Eigenlijk best idioot als ik het hier nu zo neertyp maar het is een van de zaken die je zo'n pijn kunnen doen, die teleurstelling in het hele proces, in je lichaam in jezelf. Telkens een stuk van die droom die wordt geschrapt.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten