woensdag 7 februari 2018

Leuven

Ik ben blij dat ik er nooit heb gestudeerd, het zou voor eeuwig bezoedeld zijn.
Daar waar mijn man vooral mooie herinneringen heeft aan Leuven als zijn studentenstad, is Leuven voor mij de stad van kommer en kwel, van woede en verdriet. 
Als ik mijn ogen sluit, zie ik herkenningspunten langs de weg ernaar toe. De afrit nemen, die grote bocht door met een buik vol angst, "ik moet positief zijn, hoopvol" ... "deze keer moet het lukken" "de eitjes waren mooi dus komt goed"
Parkeren, de trappen op en de overdekte gang naar het ziekenhuis, de bloemen langs links. De vreselijk lelijke hal in, naar links en de trappen af. Fertiliteit zit in de kelder, geen daglicht. Rechts was de fertiliteit en verderop links moesten we het zaad afleveren. 
Ik herinner me de desk, de kleine kamertjes ter voorbereiding en voor de IUI, de soort operatiekamer voor de pick up en de terugplaatsing, de kamer met 10tallen gordijntjes waar je mocht wachten en bekomen.

Ik denk erover om terug te gaan. Ik wil de tocht nog eens maken. Alles nog eens zien. Mijn man keek me aan alsof ik van Mars kwam toen ik dat zei. Ik weet niet wat het met me zal doen, maar misschien helpt het om het in de ogen te kijken.

Ik denk dat ik het alleen moet doen. Elkander gaat een stap te snel of te traag voor me gaan, maar wat als het me bij de keel grijpt en ik alleen maar kan huilen
Als ik voel wat het met mijn hart doet om er alleen maar in gedachten te wandelen dan is de rest misschien wel te groots en  toch... 

2 opmerkingen:

  1. Er is ook steun in Leuven. Je weet me te vinden, he!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dat is lief ! Ik moet het nog op een rij krijgen in mijn hoofd maar wie weet

      Verwijderen