maandag 5 februari 2018

Hoogspringen

Toen ik dan eindelijk mama werd 6 jaar geleden begonnen aan hoogspringen, mijn lat lag hoog. Ik wilde alles zijn voor mijn (onze) dochter. Ik moest super veel met haar spelen, knutselen, uitstapjes maken, de mooiste boeken voorlezen, haar liedjes leren, de taal, de kleuren, teruggaan in haar "babytijd" om haar te laten inhalen, ik moest haar koesteren als een baby en tegelijk laten openbloeien en klaar maken voor school, bovenal moest ik haar laten hechten, haar veiligheid bieden. Oh ja een haar roots koesteren, haar verhaal van dag 1 meegeven. Dat ze moeilijk sliep, dat ze emotioneel aan mij plakte maakte dat ik douchte in 3 minuten, met de deur open naar toilet ging, alles en alles met haar deed. Ik herinner me zo'n douchespurt terwijl ze sliep en ik kei hard ten val kwam. Tranen verbijten en doordoen want nu had ik even tijd.

Toen we gingen voor zoonlief legde ik mijn lat nog hoger. Hij had fysiek veel extra zorg nodig. Ik ging met hem naar de kine, droeg hem overal en hij was al een pateetje van 2,5. Ik bouwde ingenieuze parcours in ons huis om hem te stimuleren recht te staan. Ik raakte uit mijn doen want hoe moest ik de intense zorg voor hem combineren met de erg nauwe emotionele band met dochterlief die gewend was alle aandacht te krijgen.
Hij kon stappen in spoedtempo, een allergroots wonder waar geen arts iets van snapte. We gingen door en het vrolijke kereltje ging sneller dan verwacht naar school. Hij wilde zelf alles doen. Ik ging door mijn rug, kreeg een chronische schouderontsteking en kon amper slapen van de pijn. Je moet voor jezelf zorgen. Mmm ja ja maar ik moet nu eerst...

Hij luisterde niet, we kregen geen vat op hem. Alles gleed ervan af en prikkels dat waren drama's behalve op school. Oktober 2016 kwam het verdicht van emotionele verwaarlozing (bovenop het fysieke) emotionele leeftijd van een baby van 5-8 mnd terwijl hij toen 3,5 jaar was. En hechtingsstoornis. Mevrouw u moet voor uzelf zorgen. Ja ik weet het...
Mijn lat kwam op ongezien hoogte want ik wilde  blijven werken - zij het 90%- omdat dat mij ademruimte gaf, ik wilde een lieve mama blijven voor de dochter, ik wilde eigenlijk ook meer t ijd doorbrengen met mijn man qualitytime en ik kon niet begrijpen dat wij een kindje hadden met een hechtingsstoornis. Ik, de moederkloek, ik deed toch alles ... 
Het werd mijn emotionele gevecht, tot de dag van vandaag draag ik de gevolgen van een jaar dat een zware  tol eiste. En dat lag bij mijn hobby, hoogspringen, hoger en hoger.
De lat van een vrouw die zo graag mama wilde zijn en dat dan wilde doen als de allerbeste ter wereld. 

Ik kijk vandaag in de spiegel en dan kan ik wenen, of neen dan ween ik.
Mijn 10 afgelopen jaren stonden in het teken van mama worden en proberen de allerbeste mama te zijn. En tussendoor partner, vriendin, meter, tante, dochter, schoonzus, collega, en vandaag weet ik dat daar eigenlijk moet staan en MEZELF.
Ik heb op alle vlakken kleinere en grotere steken laten vallen, zo vind ik dat zelf. Partner en mama staan op 1. Op de rest ligt mijn lat ondertussen bijna op de grond want ik ben te moe geworden. Ik neem vooral en kan zelden nog geven.
En mama... 

Ik had mezelf als een betere mama gedroomd. Cooler, rustiger, goedlachser, vrolijker, een mama met tijd voor alles die alles vrolijk combineert. 
Ik werk nu 60%; kan er iets meer zijn voor de kinderen. 3 werkdagen per week is er meer rust in de avond en middagspits. Onze kinderen gaan nooit naar de opvang en elke dag kook ik vers. We lezen of elke avond een verhaal of spelen een gezelschapsspel voor het slapengaan. We dansen veel en zingen de longen uit ons lijf een paar keer per week. Maar neen ik vind mezelf geen goede mama. 
Ik wil attenter zijn, nog meer babbelen, ik wil mijn dochter leren dat het ok is om over gevoelens te praten, ik wil zoonlief zeggen dat hij veilig is, ik wil meer met haar kleuren, meer met hem op de mat spelen, luisteren naar de eindeloze rij aan verhalen, ...

Ik wil rust in mijn hart, weten dat het goed is, geloven dat ik wel een goeie mama ben, maar ergens is dat blijven steken

Ik denk dat adoptiemama zijn niet zo makkelijk is. Dat we het extra goed willen doen. Hun rugzakje lichter maken. Dat we zo lang hebben moeten wachten en daarom alles ineens willen doen. Dat we uit dankbaarheid hen het allerbeste willen geven. Dat we willen bewijzen naar buiten dat het een absoluut gelukkig plaatje kan zijn.

Misschien is het tijd om mijn hobby van hoogspringen op te geven, misschien moet ik gewoon doen wat ik kan. Soms zeggen "sorry nu even niet " 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten