donderdag 22 februari 2018

Hoofd vol

Het is even geleden of het lijkt toch zo...
het schrijven dan want rust is er niet 
mijn hoofd lijkt dol te draaien soms maar zit ook vast, soms erger ik me eraan dat ik het niet beter kan verwoorden, dat de woorden niet vanzelf stromen
Ik ben moe en prikkelbaar misschien omdat manlief alweer de 4/5e van de werkweek in het buitenland zat (hoera de laatste keer voor even), misschien omdat ik plots heb besloten om op dieet te gaan, misschien omdat mijn gevoelens geen uitwijkmogelijkheid hebben in de drukte, ... 

De voorbije nachten had ik bizarre dromen, ik herinner me niet alles alleen voelen ze zwaar en vol van bizarre emoties. Er waren baby's bij, maar ook ziekenhuisperikelen, gewenst vs niet gewenst, voorbije liefdes en ik werd wakker met zo'n warhoofd. Maar rustig noteren en onthouden is voor een solo mama niet weggelegd in de ochtendspits dus bleef enkel het bizarre gevoel over. Dat ik hem graag nog even zou recapituleren, maar zo werkt dat niet 

soms bekruipt er me ook een raar gevoel van onzekerheid
misschien had ik er niets openlijk over moeten zeggen, misschien ben ik wel de enige die hier zo zwaar aan tilt en misschien is dat ook helemaal niet goed om dat te doen

de blijheid over de openheid maakt plaats voor twijfel en ergernis 
teleurstelling misschien ook wel in sommigen

los van die donkergrijze momenten voel ik me goed, los van de verzuchtingen bij vermoeide kids, de jongste die weer elke prikkel aangrijpt en met mij constant in conflict gaat, voel ik me opgelucht en bevrijd af en toe, voel ik ook dat het tussen ons beter gaat
rustiger en open

mijn hoofd draait vaak wel overuren, soms noteer ik een paar steekwoorden om ze niet te vergeten

een volgende keer 
want de slaap roept alweer, vermoeid, hoofdje vol

Geen opmerkingen:

Een reactie posten