maandag 19 februari 2018

Herinnering

Hoe graag ik ook schrijf, hoe erg ik er ook naar verlang. Praten is een heel ander paar mouwen. Zelfs amper met mijn man. Hij leest dit ook niet dus weet vaak niet waar ik allemaal over denk. Highlights geef ik hem en natuurlijk merkt hij het op als er iets erg mis zit emotioneel of kruip ik dicht tegen hem zonder woorden.

Dit weekend maakten we samen een langere autorit en vroeg ik hem " Waar denk je eigenlijk als eerste aan als we terugdenken aan de IVFperiode?"
Zijn antwoord was eigenlijk vrij onverwachts en kwam ergens ook wel zwaar binnen want het was maar 1 woord en het kwam ook meteen. "TIJDVERLIES"

Als ik er nu nuchter over nadenk dan is dat natuurlijk niet zo'n grote verrassing. Al die jaren worstelen hadden we kunnen skippen en meteen voor adoptie gaan. Het zou ons veel verdriet bespaard hebben, zou mij ook lichamelijk minder toegetakeld hebben -want laat ons eerlijk zijn  we weten nog altijd niet wat die hormonen doen met ons lichaam in the long run-

Maar anderzijds zouden we nooit de optie hebben gehad om een bio-tje te hebben, onze kinderen zouden dan ook niet onze kinderen zijn geweest. Dus neen ergens moet het gelopen zijn zoals vandaag.
Maar toch... dus tijdverlies.

Het hele proces heeft ons natuurlijk wel gevormd en vaak denk ik dat ik een beter en mooier mens ben dankzij al dat verdriet, hoewel ik denk dat ik dat vooral geworden ben door de adoptie. Het heeft ons leven verrijkt op heel veel vlakken en ons betere mensen gemaakt. Soms denk ik dat ik een akelig huisje tuintje boompje zou geweest zijn zonder al dit. 

Onze verschillende manier van beleven is tekenend voor heel veel facetten van onze kinderwens en de weg ernaar toe. We willen allebei even graag een groot gezin en we denken in grote lijnen helemaal hetzelfde over opvoeden. Maar het beleven van de wens was anders, ratio en wetenschap vs emotie. De adoptie was feiten en 'we kunnen alleen maar wachten' vs de emotionele rollercoaster, puzzels leggen en tellen en plannen.

Maar ook is hij mij graag blijven zien. Ik en mijn lichaam. Altijd. Daar waar ik afscheid nam van mijn mooie lieve lichaam, is hij het mooi blijven vinden. Mooi omdat hij mij graag ziet. De rondere vormen, de weerbarstigheid nam hij er liefdevol bij terwijl ik enkel afstand wilde doen van dat lichaam en er een ontzettende afkeer voor opbouwde. Het kreeg nog basiszorg. Maar ik wilde niet meer graag mooi zijn of dat betere gezondere lichaam hebben. Waarom zou ik dat willen? Het blijft een van mijn grootste worstelingen. Dat lichaam. Het zorgde soms voor afstand want hij zag het graag, maar ik niet. Hij wilde het omarmen, ik wilde geen lichamelijkheid meer of veel en veel minder. Hij werd gezonder en sportiever, ik bleef steken want het is makkelijker om een minder mooi lichaam te haten dan een slank en gezond lichaam. 

Vandaag loop ik af en toe, eet ik gezonder en wil ik echt iets doen aan dat figuur. Heel langzaam laat ik het af en toe omarmen en af en toe geloof ik zelfs dat het mooi kan zijn om wie ik ben. 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten