vrijdag 23 februari 2018

Grijze vrijdag

Buiten stralende zon, mooie winterzon, 15u op de klok dus 25 minuten tot de rush met de kids begint. Geen rush ergens naartoe maar het constante vrolijke gekwetter, mama van hier en daar liefst beiden tegelijk. Enerzijds kijk ik er ontzettend naar uit, die twee warme lichamen bij me, anderzijds lijkt het een hobbeltje waar ik nog niet aan toe ben.
Spotify prijst "Happy Friday" aan, maar ik heb meer nood aan zeemzoet en melancholisch. 

De laatste dagen lukken me niet. Ik denk dat dromen me parten spelen, nieuwe herinneringen die boven komen, mijn buik lijkt een ton te wegen, ik weet niet of dat kan maar hij zit in de weg en perst zich precies op de voorgrond. 

Manlief is terug en misschien is het feit dat hij de komende 5 weken niet reist wel een seintje om de stroom toe te laten, onbewust dan. Ik heb genoeg van dapperheid en zou liefst onder een dekentje gaan liggen en niets meer doen. Niet meer zorgen maar verzorgd worden. Maar als mama van 2 is ons dat niet elke dag gegeven dus schrijf ik nog snel een stukje, las ik net twee lieve berichtjes. 

Eentje om over na te denken, als adoptiemama's hebben we allemaal ons litteken om dragen. Of we nu toch die bio hebben of niet. IVF slaat bij ons allen diepe wonden. Deze week kwam het zomaar op mijn netvlies toen ik naar huis reed. 
Elkaar graag zien, elkaar liefhebben is een ontzettend mooi iets, een heerlijke beleving die ontspant, die je blij maakt. Maar als je maand na maand niet zwanger bent en je enkel maar van bolle buiken kunt dromen dan wordt dat verplichte en geplande koek.
Je kijkt naar de kalender, volgt je eisprong en dan is het best zus en zo en al het natuurlijke, het ontspannende, de lach op je gezicht en zeker enige speelsheid wordt geknipt. Niet 1 keer maar maand na maand. Als de pillendozen, spuiten en planning van de gyneacoloog erbij komen dan ben je een broedfabriek. Ik herinner me dat de gyneacoloog soms sprak over het zou goed zijn om nu wel of net niet betrekking te hebben.
Betrekking... 
Als elkaar liefhebben een agendapunt wordt en je onder de hormonen zit dan is het niet meer fijn. 

Daar zit denk ik een van de grootste littekens. Iets wat ons als man en vrouw innig verbindt, de chemie is in de relatie, is niet meer van ons, het loopt niet meer zoals het ooit was. En ik vraag me af of je dat ooit terug krijgt zonder therapie, zonder heel diep te gaan. Misschien kan supervrouw dat maar het gemiddelde IVF slachtoffer worstelt daar denk ik wel mee. 

De woede om wat dat heeft gedaan met mijn lichaam zit ontzettend diep, ook al krijg ik mijn lichaam de laatste maanden stapje voor stapje terug. Na 10 jaar weliswaar. Dat zou ik heel graag eens vertellen aan die groep fertiliteitsspecialisten in Leuven, Gent, Brussel, Antwerpen maar anderzijds doen die mensen hun werk en aanbidden we ze de dag dat we daar met onze benen open liggen voor de zoveelste pick up, meting, terugplaatsing en zouden we ze de wereld kopen de dag dat je zwanger blijkt. 
Dus ik weet dat dat relatief is.

Ik kijk naar buiten en ik zie de zon, vogeltjes die af en aan vliegen, de kids laden hun boekentassen in voor het weekend en ik laad me op om te genieten, toe te laten wat komt en te knuffelen.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten