zaterdag 3 februari 2018

Goed gesprek

Er was niet alleen het live gesprek met mijn collega's. Er waren ook berichtjes, virtuele gesprekken. Over het losmaken van gevoelens bij het lezen van de blog. Berichtjes over verdriet, dapperheid, klein geluk, vermoeidheid, herkenning, vriendschap, ... allerhande emoties.

Stuk voor stuk doen ze deugd, ik ben blij dat ik beginnen praten ben, dat ik schrijf en dat ik nog meer ga praten.
Woensdag ga ik nog eens in mijn professionele zeteltje zitten, 1 maand geleden is het vorige gesprek, sindsdien is er veel veranderd. Af en toe werd er een grote bres geslagen in mijn muur en kwamen er tranen, kort maar krachtig.
Ik laat met mini stapjes mensen dichterbij komen. Ik denk en maal en analyseer. Maar voelen dat zou ik nog meer kunnen, veel meer. Maar stap voor stap.

Voorlopig worden uitgestoken handen nog even tegengehouden. Praten zo live bij elkaar is denk ik nog te moeilijk. Te risicovol, te dichtbij. Dus ik geef mezelf nog even.
Zonet zag ik dit in een kinderboek over emoties
Onze kids zijn er gek van
De volgende wijsheid trok mijn aandacht
"Als je verdrietig bent, wil je je verstoppen en alleen zijn
Je wil gewoon helemaal niets doen"

Geen opmerkingen:

Een reactie posten