woensdag 7 februari 2018

Pantser van dapperheid

Een van de meest emotionele deeltjes van ons gesprek vandaag ging over de "goed genoeg mama". Ik zei al dat mijn lat - dat besef ik van mezelf - hoog ligt in mijn mama - zijn. Vraag je me vandaag of ik een goede mama ben dan zal ik "neen" zeggen.
Maar ben je goed genoeg?
Rationeel gezien "ja"
Mijn hart echter... 

Als ik de lat hoog genoeg blijf leggen, als ik blijf zorgen en hollen dan kan het verdriet ook niet dichterbij komen. Door een harnas van dapperheid en geslotenheid kom je niet zomaar, toch?

Vandaag houdt dat me het meest bezig, het beseffen dat ik 10 jaar vallen en weer opstaan heb gespeeld, hoe hard word je dan? Hoe flink? Hoe gesloten? En misschien ook hoe minder gevoelig?
maar je bent tussendoor ook nog naar hier gekomen, veiligheid opgezocht en komen praten, af en toe kwam het boven

Ja gelukkig, in al die jaren ben ik af en toe gaan ademen, kleine stapjes gezet zodat ik weer verder kon. Gelukkig. 

Beseffen vallen en opstaan hebben gedaan
- bij het prille verliefde "laat ons voor kindjes gaan"
Elke maand licht teleurgesteld en elke maand meer en meer
- bij het eerste bezoek aan de gyneacoloog " oh maar wacht nog 6 maanden en dan kom je terug" ... elke van die 6 maanden woog al zwaarder. 
- Opstart en verloop van de 3 inseminaties
- Overstap naar IVF met de bijhorende onderzoeken
- 2 IVFs en 1 cryo poging
- Adoptievoorbereiding met vorming, maatschappelijk onderzoek, rechtbank, prewachtlijst voor de adoptiedienst, wachtlijst. En dan na 2 jaar en 9 maanden toewijzing. In juli. In augustus hoorden we dat de rechtbankzitting in november zou zijn, dus eerste reis november. Bijna 4 maanden wachten. Nu lijkt dat niets als ik vergelijk met de laatste vrienden die hun kindje verwelkomden maar toen was het elke dag aftellen. Net niet gek worden omdat je kindje daar zit en jij hier. 
Na de eerste ontmoetingen en de RB zitting naar huis en wachten, 6 weken later mochten we haar eindelijk in onze armen sluiten.

In die 2-3 jaar fertiliteitsbehandeling en zeker in de adoptieprocedure leefde ik " on hold ". Ik was altijd ergens anders. We gingen niet mee skiën want misschien hadden we een poging, of was ik zwanger. Manlief mocht niet naar die kick off in de US want ik was in behandeling, ...
En in de adoptieprocedure zat ik op een zodanige rollercoaster dat ik heel veel dingen slechts vaag heb meegemaakt. Naar het einde toe leef je tijdens de werkuren met je telefoon bijna in de hand. Weggaan een paar dagen "ben je gek?!"

De eerste periode met de dochter was zwaar, ik weet dat ik een vriendin een bericht stuurde en zei "waarom heb je mij niet gezegd dat die roze wolk niet bestaat?!" Ik was kwaad, dat het zo vermoeiend kon zijn en zo moeilijk dat vertellen ze niet op die fluffy babytoestanden.
Maar tegelijk was het heerlijk en ontdekken. Dochterlief en ik dat is wat bijzonder.

9 maanden na haar thuiskomst ging de brief op de post. We spartelden door een nieuw maatschappelijk onderzoek en stonden opnieuw op de rol bij de rechtbank. Onze startnummer was 52 denk ik, zoiets. En een paar maand later lag Ethiopië stil. Finito. Schluss.
Onheilspellende berichten. 

We hebben oneindig lang nagedacht en besloten om ons open te stellen voor een kindje met HIV. Het zou super snel gaan. Maar na 5 maanden was er nog niets. 2x hebben ze me gezegd dat er een kindje was. Het eerste was te ziek en is overleden, een jongetje. Het tweede bleek op de laatste moment niet adoptabel.
Vallen opstaan in luttele dagen. 

Dan het dossier van zoonlief. Bikkelhard. Nadenken over je grenzen. Welke beperking kan voor ons en welke niet. Wat als hij hersenbeschadiging heeft? Wat als de onderzoeken niet goed genoeg zijn gedaan? 6 weken elke dag ja en neen in je hoofd, elke dag. Ik weet dat we toen op ons tandvlees zaten tot de verlossende telefoon met toewijzing. Helaas was ik niet euforisch. Ik was afgemat en ik voelde ook niet meer zo intens.

Ik herinner me het moment aan de poort van het weeshuis. Bij de dochter spatte ik toen bijna uit elkaar van zenuwen en verliefdheid en 101 emoties. Bij de zoon voelde ik een fractie daarvan. Ik heb dat zelden aan iemand verteld. Ik kon niet meer voelen. 

Ik herinner me een beeld 5 weken later, we halen hem op in het weeshuis. We zitten in de auto en hij lacht, ik straal en huil tegelijk. Adoptiemama's zagen daar meer dan een blije mama.
Ik herinner me Zaventem. Landen, Vrienden. En huilen, ik kon niet stoppen. Meer dan op was ik na die maanden van alles geven. 

Ik wens mezelf toe dat ik wat meer goed-genoeg-mama kan zijn, rustiger, liefdevoller, meer kan loslaten. Het is fijn geweest. Het mag wat zachter. Misschien moet ik dat pantser dat zich heeft gevormd wat meer afleggen.

Ik wil terug graag wat meer meevoelen en niet mijn schouders ophalen bij iets ernstig. Heel weinig dingen raken me intens. Vaak denk ik " tja dat is erg maar ... " 
Of ik ben zo gewoon van door te gaan dat ik denk van "komaan hé zaag"

Goed genoeg mama
Voornemen 2018 na meer zelfzorg
Het wordt misschien echt wel mijn jaar

Geen opmerkingen:

Een reactie posten