vrijdag 16 februari 2018

Deurtje toe

Het zoveel makkelijker om de deur langzaam dicht te laten vallen. Dagen zoals de citytrip, drukke dagen op het werk of dagen gevuld met activiteiten zijn dagen waarop ik heel snel verval in dapperheid. Ik word meer ontroerd dan anders, één laagje weggehaald. 
Ik geef veel sneller toe aan vermoeidheid en nietdoen, maar dapperheid is zoveel makkelijker. 

Daarom dwing ik mezelf om hier nu te komen zitten en te schrijven. 

Maar eigenlijk lukt het niet, ik denk dat de deurtjes weer teveel dicht zijn gevallen. Idealiter zou ik me moeten opsluiten, weg van moetjes en verwachtingen en alleen maar doen wat in me opkomt. Tekenen, schrijven, praten, muziek luisteren en niet meer afsluiten. Ik denk dat dat bij ons zo moeilijk is, geleerd hebben om erover te zwijgen omdat anderen het niet begrijpen, omdat het te pijnlijk is, omdat het niet te verklaren valt of omwille van het taboe.

Op 20 maart is de praatavond, het berichtje is vaak gelezen, mensen stellen er wel vragen over maar inschrijven om echt te komen praten, lijkt een brug te ver. Ergens begrijp ik het, ergens snap ik het niet. Na zovele jaren is het kijken naar ons eigen verdriet enkel een stap in de positieve richting voor onszelf en ons gezin. Verdriet in de ogen kijken is moeilijk, praten over schaduwverdriet terwijl je zo'n heerlijke kids hebt, is misschien wel heel ondankbaar. Ik denk dat het net een cadeautje is.

Net als wij zijn ze vaak gevallen en weer opgestaan, we hebben hen zo gekoesterd en ze hebben ons hun vertrouwen gegeven. Ze hebben losgelaten, al die verlatingsangst, al die angst om weer afgewezen te worden. We nemen grote woorden in de mond over hechten en graag zien, vertrouwen en toevertrouwen. 
Maar de dapperheid waarvan we tegen hen zeggen dat die niet altijd moet, die voeren we liever zelf dan de kwetsbaarheid. 
We laten niet los en we vertrouwen te weinig toe. Als we nu 1 iemand of een paar mensen tot bij dat brugje zouden laten komen, hun hand durven aan te nemen en zeggen dat je moe bent, zoveel tranen hebt weggeduwd, zoveel woorden onuitgesproken...
Zouden we dan niet juist het goede voorbeeld geven en dat doen wat ook onze kinderen hebben gedaan, vertrouwen gehad en durven die hand aannemen.

Als je je lichaam niet graag meer ziet, als je altijd maar flink bent en je wegsteekt wordt het op den duur moeilijk om te geloven dat je echt wel een fijne madame kan zijn.
Een goeie mama...

Onlangs hadden we familie op bezoek, ze gingen weg en eentje ervan nam me vast (zomaar) en zei " zorg goed voor jezelf, je bent echt een lieveke weet je dat... wat jij allemaal doet en de zorg waarmee je je kindjes omringt is fantastisch " 

Het zijn van die momenten die heel veel losmaken, het was zo puur en oprecht, zo los door alle deurtjes door dat ik mijn tranen heel snel heb moeten wegslikken. Zo mooi om mij dat te zeggen. De hetisnooitgoedgenoeg-mama staat dan even stil, zou het waar zijn... 


Geen opmerkingen:

Een reactie posten