maandag 19 februari 2018

De kleinkinderen

Al 10 jaar lang heb ik dozen met babygerief. Goedbedoeld, gekregen van familie voor mocht het ooit... 
Het babygerief deed ik al wat langer weg, maar het kleine peutertjesspeelgoed dat tot een tijdje geleden voor de kids werd gebruikt dat kon ik nooit weg doen. Alles wat babygerief en peutergerief was, stond aan de kant voor het moment.
Bij heel veel dingen kwam het moment niet. Dat doet pijn. Een familiewieg, een mooie kinderwagen, ... maar net zo goed kinderkamers die ik zag in tijdschriften. Kamertjes en gezelligheid om bij weg te dromen. 

Het schrijven heeft ook een fysieke opruimactie meegebracht. Alles wordt ingepakt en weggeschonken. De mooiste stukken van boeken, verzorging, maar ook kleertjes gaan in een doos en op die doos staat "kleinkinderen"
Dat ik ze nooit meer ga mogen openen voor een babytje van ons twee doet pijn, erg veel pijn want als je je hele leven droomt van witte of lichtroze babyspullen, wegdroomt bij babygerief en super fijn speelgoed dan is het heel erg hard om dat nooit echt te kunnen doen. Om de spullen terug in de doos te leggen, de winkel uit te lopen zonder iets... 

Dat het nu in de kleinkinderen-doos zit, verzacht een klein beetje. Maar zo had ik het niet gezien en dat doet heel veel pijn. Loslaten van dromen en spulletjes. En de pijn bij mooie instagramfoto's of beelden van kinderkamers en spulletjes die is er nog elke keer. 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten